Παραντί

Είναι οδυνηρός αυτός ο χωρισμός από ό,τι ήξερα. Ίσως όμως αυτή η εξορία γίνει για μένα μια νέα πατρίδα. Είμαι στις παρυφές της, την βλέπω από μακριά να αχνοφαίνεται, τα χωράφια της κυματίζουν στο φως, δέντρα απλώνουν τη σκιά τους, ο δρόμος λαμπυρίζει, πρέπει να κάνω αυτήν την κίνηση και κάτι με κρατάει, παρ’ όλο που δεν υπάρχουν σύνορα ορατά ούτε συρματοπλέγματα ούτε φρουροί· κανείς· ερημιά ολόγυρα και μόνο ανοιχτό τοπίο που με καλεί.

Νιώθω στ’ αυτιά μου το βουητό της καταβύθισης και κάνω το πρώτο βήμα και μετά το δεύτερο, περπατάω προς τα εκεί και είναι σαν να βυθίζομαι στο ίδιο μου το σώμα· όχι στον ουδέτερο χαμάλη που με κουβαλάει σαν ένα σακί από σάρκες και κόκκαλα, αλλά σε ένα σώμα ευρύχωρο, αχαρτογράφητο, τρομακτικό και απαλό μαζί. Μέσα του περιμένω. Τώρα ξέρω τι σημαίνει υπομονή. Το μόνο που απαιτεί είναι προσήλωση. Αυτό είναι το μύρο.

Κατά τη διάρκεια ενός καλοκαιριού, ο άνεργος και πρόσφατα χωρισμένος γραφίστας Α. περιπλανιέται με τον σκύλο του στην Αθήνα. Σε αυτές τις περιπλανήσεις συναντά τέσσερα πρόσωπα, τα οποία δεν γνωρίζει ποτέ από κοντά, αλλά τα παρατηρεί και επινοεί την ιστορία τους. Στη διαδικασία αυτή ο Α. ανακαλύπτει την ιαματική φύση της γραφής, ανακτά το όνομά του και γίνεται τόσο συγγραφέας όσο και μέρος της πλοκής.