Μνήμες ξωτικών

Τα χάδια σου
δρομολόγια ζωής
στην παιδική μου σάρκα.
Τα δυο σου μάτια
γελωτοποιοί
στη δούλεψή μου,
μη με συνθλίβουν λύπες.
Μονομαχούσαμε σκληρά,
θαρρείς και Κολοσσαίο
ήτανε η κούνια μου,
μα πάντα υποτασσόσουν,
φώναζες «παραδίνομαι»
και λαφυραγωγούσα τις τσέπες σου
με τα ζαχαρωτά
και την κρυμμένη κουδουνίστρα.
Αργότερα πάνω στο ποδήλατο
μ’ έμαθες να κλέβω όνειρα
κοιτώντας μπροστά.

΄Ήμασταν όλοι κι όλοι είκοσι ψυχές. Αφετηρία μας το έτος 1989 και, για μια δεκαετία περίπου, έδρα μας τα πεζοδρόμια, τα παγκάκια του κέντρου της Αθήνας και το γραφείο του δικηγόρου Αντώ- νη Παπαδόπουλου. Αυτόνομη ομάδα, ανένταχτη και ακηδεμόνευτη. Στόχος μας η Ποίηση στην πράξη, δίχως επικεφαλής, χορηγούς και συνδιαλλαγές με ενώσεις λογοτεχνών και συγγραφικές εταιρείες. Την ονομασία «Ξωτικά της Ποίησης» την έδωσε η Βάσω Μαργαρίτη, ποιήτρια και κατά κάποιον τρόπο συνδετικός κρίκος όλων μας. Απέναντι απ’ τις Εκθέσεις των εκδοτών στήναμε την δική μας Αντι-έκθεση. Πότε στα σκαλιά του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου, πότε στην Πλατεία Κλαυθμώνος και πότε στην πλατεία Εξαρχείων ή στον Λόφο του Στρέφη. Με παρεμβάσεις, κριτικές, εφημερίδες χειρόγραφες και μουσικές βραδιές διατυπώναμε τις θέσεις μας για έναν κόσμο καλύτε- ρο, μακριά από τα ειωθότα της εποχής.

Έχουμε χρόνια να βρεθούμε οι εναπομείναντες. Μέσα από την παρούσα ποιητική συλλογή, αι- σθάνομαι ότι τους προσκαλώ με έναν συνθηματικό τρόπο να ξαναβρεθούμε. Είναι οι μνήμες πολλές και τα συναισθήματα ισχυρά. Τα «Ξωτικά» γνωρίζουν την οιωνοσκοπία παρατηρώντας, εδώ και χρόνια, την ανταρσία των άστρων τις νύχτες της μεγάλης μοναξιάς.

Μια λάμψη αερική να φωτίσει τους στίχους των απείθαρχων λυγμών…