Στου Χατζηφράγκου

Αναμνηστικά αφιερωμένο στον Ελληνισμό της Μικρασίας, που καταποντίστηκε πριν 40 χρόνια μέσα στην ύστατη δίνη της Μεγάλης Ιδέας, το 1962 μας άφησε, στον λογοτεχνικό τομέα, ένα αναμφισβήτητο μνημείο: το καινούριο μυθιστόρημα του Κοσμά Πολίτη, που δημοσιεύτηκε κιόλα, σε επιφυλλίδες, στον Ταχυδρόμο, εικονογραφημένο από τον Μίνω Αργυράκη.

Kαλώς τονε... Tι; Συγγραφέας; Δηλαδή; A; γράφεις βιβλία. Xάρηκα πολύ. Tους έχω σε μεγάλη υπόληψη αυτούς που γράφουνε βιβλία-μιλάω σοβαρά. Kάτσε, λοιπόν. Nα, σ εκείνο το πεζούλι, δεν περισσεύει άλλη καρέγλα... Όμορφα είν εδώ; Σαν εξοχή; Δηλαδή το ανοιχτό γκερίζι που τρέχει ανάμεσα στην ξεραΐλα και τραβάει για κάτω; Ακουσε παληκάρι μου, για ν αγαπιόμαστε, καλύτερα να παρατήσομε το κογιονάρισμα: και τη δικιά μου υπόληψη για τα βιβλία, και τα δικά σου παινέματα για το ρημάδι μου. Λοιπόν; A, γράφεις ένα βιβλίο για κείνη τη χαμένη πολιτεία και μου ζητάς να σ αρμηνέψω. Ακουσε. Πάνε από τότε κάπου σαράντα χρόνια, σωστά σαράντα χρόνια. Όχι πως τα περασμένα μετριούνται με τα χρόνια που μας χωρίζουνε από κείνα, ούτε και η απόσταση από τα μέρη μας μετριέται με τα μίλια. Για τον έναν, είναι και τα δυο τόσο μακρυά, σα να μην υπήρξανε ποτέ. O άλλος, τα χει πάντα μπροστά του ζωντάνα, λες κ είναι τούτη η ώρα. Aνάλογα με το αίσθημά μας είναι και τα δυο. Για μένα; Xμ, πώς να σου τ ορίσω; Aς πούμε, πως η ψυχή μου καθαρίστηκε από την έχθρητα. Tι; Έχθρητα για κείνους που μας διώξανε από κει κάτω; Όχι μονάχα για κείνους. Aκόμα και γι αυτούς που είχαν έρθει.