Η πλοκή στη δημιουργική γραφή

Αποτελεί κοινή διαπίστωση πως όλοι είμαστε σε θέση να διατυπώσουμε κάποιο σχόλιο σχετικά με την πλοκή ενός μυθιστορήματος, μιας κινηματογραφικής ταινίας ή ενός θεατρικού έργου. Ισχυριζόμαστε πως η πλοκή «μας κρατάει», είναι «σφιχτή» και «καλοσχεδιασμένη», λέξεις και φράσεις που υποδηλώνουν έναν αφανή μηχανισμό που διατηρεί αμείωτο το ενδιαφέρον της ανάγνωσης, αποτελεί θεματοφύλακα της συνοχής του γραπτού έργου και αναδεικνύει την τεχνική προετοιμασία του συγγραφέα. Υπήρξε, όμως, η πλοκή ως παρασκηνιακή και κινητήριος κειμενική δύναμη, ένα συγκεκριμένο αντικείμενο μελέτης της ποίησης και μετέπειτα της πεζογραφίας; Η απάντηση θα σημείωνε πως βρίσκεται εν ενεργεία από την αρχαία ελληνική τραγωδία ακόμη, παρ’ όλα αυτά, την αντιλαμβανόμασταν πάντοτε ως μια υποσυνείδητη σύνθεση και εκδήλωση, το αποτέλεσμα της δομιστικής δεξιότητας του συγγραφέα, εμπνευσμένη από τα βιώματα και τις αναμνήσεις του, τα ιστορικά και μυθικά γεγονότα, τα μοτίβα των θεματικών σε παλιότερα έργα διάνοιας.