Παζλ

Όταν πρωτοπήρα στα χέρια μου το βιβλίο, στάθηκα πρώτα στο όμορφο, ατμοσφαιρικό εξώφυλλο. Είχα διαβάσει αποσπάσματα από τις σελίδες του και ήξερα ότι κάτι πολύ καλό με περίμενε όταν θα ξεκινούσα αφοσιωμένα την ανάγνωση του. Ξεκίνησα με σκοπό να διαβάσω κανα δύο ιστορίες στο τέλος μιας κουραστικής μέρας. Και ξαφνικά, χάθηκαν όλα τα μικρά, τα ασήμαντα, αυτά που σε ταλανιζουν στην καθημερινότητα. Στο προσκήνιο "Εκείνη", οι διαδρομές της, οι αναζητήσεις της, τα ζόρια της . Κι "Εκείνος" παρών και απών ταυτόχρονα, μια φιγούρα, πολλές φιγούρες. Θυμήθηκα τον Αναγνωστάκη στο Υ. Γ. "Δεν έφταιγεν ο ίδιος. Τόσος ήτανε." Κι αυτό το παιχνίδι, η προσμονή, η πραγματωση μα πιο συχνά η ματαίωση. Οι άλλοι, εσύ, όλοι μας. Γραφή σαν όνειρο, αυτό που σε πηγαίνει από εικόνα σε εικόνα, που παίζει με τη χαρμολύπη, εκεί που οι σκέψεις άναρχα απαιτούν τον χώρο τους. Κάθε ιστορία διαφορετική, Κάθε μία αγγίζει άλλη χορδή. Λακωνικά και συνάμα τόσο περιεκτικά που λες ότι λέξη δε μπορεί να λείψει αλλά και άλλη δεν χρειάζεται. Όπως είπε και αγαπημένη φίλη που διάβασε επίσης το βιβλίο "αυτό το κορίτσι θέλω να το παρω αγκαλιά". Κι εγώ θέλω.

ΕΊΝΑΙ ΈΝΑ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΌ ΒΙΒΛΊΟ, ΓΡΑΜΜΈΝΟ ΜΕ ΠΟΛΎ ΑΓΆΠΗ, Η ΑΝΆΓΝΩΣΗ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΒΙΒΛΊΟΥ ΓΊΝΕΤΑΙ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΚΑΘΑΡΣΗ.

η πρώτη που το αγαπησα!κάθε φορά που το διαβάζω ανακαλύπτω και κατι καινούργιο κρυμμένο στην κάθε ιστορία του❤️

Δώδεκα διηγήματα γεμάτα εικόνες και συναισθήματα. Από την πρώτη σελίδα ταυτίζεσαι με "Εκείνη" γιατί στο τέλος κάπου, κάπως, κάποτε έχεις έρθει στην ίδια θέση. Με γραφή που ρέει τόσο γοργά που σύντομα χωρίς καμία παύση θα φτάσεις σε ένα συναρπαστικό τέλος που κανένα δε μπορεί να αφήσει ασυγκίνητο. Ένα βιβλίο που θα σου πέρασε πολλά μηνύματα και θα σε κάνει να σκεφτείς και να θυμηθείς πως ενώνονται τα κομμάτια του δικού σου Πάζλ!

Τι να πω τώρα για αυτό το βιβλίο... Θα πω ότι μου το έκαναν δώρο και ιδέα δεν είχα ούτε για αυτό, ούτε για την συγγραφέα. Θα πω επίσης ότι ενώ το διάβαζα σκεφτόμουν ότι η εν λόγω συγγραφέας έχει κάνει κάτι σχετικό με την ψυχολογία και θέλει να μας το δώσει να το καταλάβουμε, μη τυχόν και μας διέφυγε τέτοια μόρφωση. Και όντως από ότι βλέπω στο βιογραφικό της σημείωμα, έχει ασχοληθεί; με τη Συστημική Ψυχολογία. Χωρίς να έχω ασχοληθεί επ ουδενί με αυτόν τον τομέα θα πω ότι η πρωταγωνίστρια των διηγημάτων μέσα από τις σκέψεις της φαίνεται να τα έχει με παντρεμένο γυναικά που της τάζει έρωτα - σ' αυτή και άλλες δέκα- αλλά θέλει να σώσει και το γάμο του, θα ήθελε πιθανώς παιδί μαζί του αλλά δεν της βγήκε και ίσως αντιμετωπίζει και κάποιο θέμα υγείας. Με λίγα λόγια, αυτά διηγήματα δεν είναι, σκέψεις είναι, φορές ασύνδετες, που προσπαθούν να επιδείξουν την πνευματική ανωτερότητα και τη συνειρμική υπεροχή της γραφούσας Βρε παιδιά λυπηθείτε μας. Γράψτε από την καρδιά σας χωρίς να θέλετε να μας κάνετε επίδειξη του λεξιλογικού σας πλούτου. Τι μπούρδες είναι αυτές; Στα αγγλικά υπάρχει η λέξη baffle που σημαίνει ανάμεσα στα άλλα ότι προσπαθώ να μπερδέψω κάποιον και να φανώ ανώτερος πνευματικά πετώντας του επιστημονική ορολογία - άκαιρα συνήθως. ΜΗΝ το κάνετε αυτό, εμείς που διαβάζουμε τα βιβλία σας ΔΕΝ εντυπωσιαζόμαστε, αλήθεια. Δε διαβάζουμε για να θαυμάσουμε μετά τις σπουδές του συγγραφέα αλλά για να περάσουμε καλά, να μαγευτούμε, να ταξιδέψουμε, να συλλογιστούμε. Όταν γράφετε με απώτερο σκοπό να γίνετε συγγραφείς το χάνετε, δεν πετυχαίνει η συνταγή πώς να το πω.. ( Το βιβλίο είχε μέσα δύο μικρές ιστορίες υπέροχες. Που πάει να πει καλή μου Φιλιέττα, άσε την ενδοσκόπηση που δε σου βγαίνει κιόλας, και γράψε fiction. Μάλλον θα τα πας καλύτερα). "...Γύρισα τότε και είδα τη Μονή. Καθόταν πίσω μου, μόνη της. Μετά βρέθηκε ακριβώς απέναντι μου, πάλι μόνη της, σα να μου φώναζε: - Δες με. Σ'έψαχνα δίπλα της, αλλά εσύ χάθηκες. Και ύστερα - τι ντροπή, Θεέ μου- άρχισες να ουρλιάζεις στο μικρόφωνο το όνομα μου. Αλλά, ναι, ο καλλιτέχνης είναι παντού και πουθενά.". .... αλλά όχι, δεν ήταν το πιο ασύνδετο κομμάτι υπάρχουν και πολύ χειρότερα.