Τα θεατρικά

Στην Πόρτα, το μυθολογικό πλαίσιο γίνεται όχημα για να εκφραστεί η υπαρξιακή αγωνία του ασυμβίβαστου ανθρώπου. Η αξιοπρέπεια και η ελευθερία αποδεικνύονται προτιμότερες από την επιβίωση.

Το Καπέλο και ο Προφήτης φέρνει και πάλι στο επίκεντρο πρωταρχικά φιλοσοφικά ερωτήματα για τη ζωή, προτείνει αλλά και αμφισβητεί παραδοσιακούς ορισμούς της ίδιας της ύπαρξης προκαλώντας το κοινό να πάρει θέση για την αξία του βίου και της δημιουργίας. Ο Καναφάνι προσεγγίζει τις έννοιες της ύπαρξης, της ευφυΐας, της τεχνικής και της ευθύνης από σκοπιές που δεν έχουν διερευνηθεί επαρκώς ούτε σήμερα, την εποχή της τεχνητής νοημοσύνης και της προηγμένης ρομποτικής.

Η Γέφυρα προς την αιωνιότητα ανατρέπει και πάλι την οπτική γωνία από την οποία εξετάζουμε τη ζωή ως συνύπαρξη με άλλους ανθρώπους. Σε ποιον βαθμό η λογική επαρκεί για να συνδεθούμε με τους άλλους, μπορούν η πίστη και η εμπιστοσύνη να καταστούν αποδείξεις της ύπαρξης ενός ανθρώπου; Τι θεωρείται ψευδαίσθηση;

Τα θεατρικά έργα του Γασσάν Καναφάνι (1936-1972) παραμένουν τα λιγότερο γνωστά από το ποικίλο έργο του (μυθιστορήματα, δοκίμια, διηγήματα, μελέτες κ.ά.π.) που τον κατέστησε την εμβληματικότερη μορφή των παλαιστινιακών Γραμμάτων. Σε αυτά, αναδεικνύεται η μοντερνιστική γραφή του και η βαθιά επιρροή του από τον υπαρξισμό. Χωρίς ποτέ να κάνει εκπτώσεις στο αγωνιστικό φρόνημα που διαπνέει όλο του το έργο, στο θέατρο ο Καναφάνι επιφυλάσσει την πιο στοχαστική διάσταση της λογοτεχνικής παραγωγής του.