Χριστιανική ζωή και σεξουαλικές προτιμήσεις

"Παλιότερα μιλούσαν για «πανσεξουαλισμό», και ξεσπάθωναν με καταγγελίες για «ηθικό εκτραχηλισμό» και «πορνική ασυδoσία»… Αυτή η ηθικιστική ρητορική έχει πια παρέλθει, ευτυχώς. Όπου απαντά σήμερα, μοιάζει με καρικατούρα και κατατάσσεται αυτόματα στα κειμήλια της γραφικότητας μιας άλλης εποχής.

Όμως η κουλτούρα του σεξ είναι παντού στον δημόσιο χώρο. Δεν τείνει να διαμορφώσει νέα ήθη (όπως στη δεκαετία του ’60)˙ τα έχει ήδη διαμορφώσει. Και πλέον εγκαθιστά μέσα μας νέο τρόπο κατανόησης του εαυτού και της συνείδησης. Τις δύο τελευταίες δεκαετίες, η τεχνολογία και η πύκνωση του χώρου και του χρόνου της ζωής μας, κάνουν τις μετατοπίσεις να φαντάζουν ριζικότερες απ’ ό,τι παλιότερα…

Μέσα σ’ ένα τέτοιο πλαίσιο, πώς τοποθετείται μια χριστιανική συνείδηση; Πού βρίσκει τον ζωτικό της χώρο και πόσο εύκολα συναντιέται με τους άλλους; Πώς μπορεί να κατορθώσει τις εντολές του Θεού; Κι ως Εκκλησία, ποιο λόγο μπορούμε να αρθρώσουμε στον σύγχρονο κόσμο, έναν κόσμο που τοποθετεί τη σεξουαλικότητα στον πυρήνα της αυτοκατανόησής του;…"

Η άλλη πλάνη που η γενιά μου καλλιέργησε ήταν ότι το σεξ έχει να κάνει με τη δύναμη – να είσαι ποθητός για τους άλλους. Η κουλτούρα εντός της οποίας ζούμε είναι τόσο επίμονα προσανατολισμένη προς την κατανάλωση, ώστε έχουμε αρχίσει να αντιμετωπίζουμε τον εαυτό μας σαν προϊόν προς επίδειξη. Το μέτρο έχει να κάνει με την αγορά: πόσο μεγάλο μερίδιο της αγοράς είσαι σε θέση να διεκδικήσεις, πόσους ανθρώπους μπορείς να διεγείρεις ώστε να σε επιθυμήσουν. Αυτό αφορά σε άντρες και γυναίκες. Αμφότεροι δέχονται πίεση να παρουσιαστούν σαν σεξουαλικά ανταγωνιστικά προϊόντα κατανάλωσης. Καθώς η κουλτούρα μας κυριαρχείται όλο και περισσότερο από την εικόνα, μας κυριεύει όλο και μεγαλύτερο άγχος για την διατήρηση «σταθερών» εμφάνισης, τα οποία καθίστανται όλο και λιγότερο ρεαλιστικά με το πέρασμα του χρόνου. Όλα έχουν να κάνουν με το μερίδιο στην αγορά.
Αλλά στην πραγματική ζωή, πολλοί λίγοι άνθρωποι διαθέτουν ένα σώμα που να τους εμπνέει αισθήματα απόλυτης και «επιθετικής» αυτοπεποίθησης. Οι περισσότεροι από εμάς νιώθουμε τουλάχιστον λιγάκι ανεπαρκείς. Δεν μπαίνουμε σε μια σχέση με τον αέρα του κατακτητή, αλλά νιώθοντας ευάλωτοι. Δεν αποκαλύπτουμε ένα σώμα που θα διέπρεπε σε διαγωνισμό ομορφιάς, αλλά ένα κορμί που σημαδεύεται από ατέλειες, ουλές και σημάδια, μέρη που είναι άλλα πολύ μικρά και άλλα πολύ μεγάλα, ή σημεία που ανησυχούμε μήπως τα δουν οι άλλοι. Πρέπει να γεννηθεί μέσα μας η εμπιστοσύνη ότι ο άλλος άνθρωπος θα μας αγαπά αρκετά, ότι δεν θα γελάσει σε βάρος μας και δεν θα μας κοροϊδέψει πίσω απ’ την πλάτη μας. Για σκεφτείτε, προσπαθούμε τόσο σκληρά να ντυθούμε με τρόπο που θα κάνει τους ανθρώπους να προσέξουν το σώμα μας, όταν αυτό που όντως επιθυμούμε είναι να μας κοιτάξουν στα μάτια, με καλοσύνη και με αγάπη…

Frederica Mathewes Green