Ένα ηλεκτρισμένο μανιφέστο για την εξουθενωμένη καθημερινότητα, τα άδεια νοήματα και την υπαρξιακή αγρύπνια που βάζει φωτιά στον μικρό μας πλανήτη.
Οι ΓΑΜΜΑΓΑΜΜΑ είναι οι Γιώργος Καρναβάς & Γεώργιος Δημάκης (aka Prins Obi)
Είμαστε οι Γάμμα Γάμμα και θέλουμε τα τραγούδια μας να τραγουδηθούν στην δουλειά, στο χωριό, στα πλοία της γραμμής, στα αμάξια και τα λεωφορεία, να χορευτούν στα club και στα δωμάτια, εκεί που οι κάτοικοι αυτής της χώρας περιμένουν- δυστυχώς- κάτι να συμβεί.
Ισως το άλμπουμ της περσινής χρονιάς στην ελληνική ανεξάρτητη σκηνή — σίγουρα το πιο ιδιαίτερο. Οι Γιώργος Καρναβάς (Heretic Films, Synch Festival) και Γεώργιος Δημάκης, γνωστός και ως Prins Obi (Baby Guru, μουσικός και φαρμακοποιός), είναι τα δύο γάμμα πίσω από τους ΓάμμαΓάμμα. Οι δυο τους συνδυάζουν τη λαϊκή ψυχή του ρεμπέτικου με ηλεκτρονική ευαισθησία, κινηματογραφικές εικόνες και μια δόση υπαρξιακής ειρωνείας. Το άλμπουμ τους «Καθόλου τέχνη» κυκλοφορεί από τη Minos EMI-Universal και ακούγεται ήδη σαν ένας μικρός ύμνος της αστικής καθημερινότητας, ένα soundtrack για μια ζωή με «ένα συμφέρον, νόημα κανένα».
Από low-fi πρωτόλειο πανκ με αέρα moog και ρεμπέτικου, σε ειρωνικό ερμηνευτικό φλέγμα α λα Πουλικάκος εποχής «Μεταφοραί ο Μήτσος» επάνω σε θαυμάσιες ρίμες («Ξυπνάω μωρό κοιμάμαι γουρούνι / είμαι αυτό που γράφει το κουδούνι. / Μικρός πλανήτης, μεγάλη ιδέα /εσύ θα είσαι η μοιραία / Μικρός πλανήτης, βαριά ανασαίνω /βάζω φωτιά και ανεβαίνω»). Ηλεκτρονικά θραύσματα με κραυγές ζούγκλας, απειλητικές δοξαριές, ερωτική απογοήτευση επάνω σε κόρους και πιάνο που φέρνουν στο μυαλό τον Zappa (of all the people). Σε όλα τα κομμάτια του άλμπουμ υπάρχει μία απειλητική υπόσχεση ότι κάτι έρχεται, κάτι επελαύνει με ακαταμάχητο ρυθμό και ατρόμητο κούλνες, μία αφοπλιστική αίσθηση ότι αυτοί οι δύο τύποι απλώς δεν νοιάζονται, γι’αυτό και το κάνουν τέλεια. Όσο κι αν ο ένας Γάμμα τραγουδάει “τα πόδια σέρνω”, το άλμπουμ θες να το χορέψεις με τρέλα. Σκέψου τo δηλαδή και live με πιο άγριο γρονθοκόπημα. Στον δίσκο, παρ' όλ’ αυτά υπάρχει καλοσύνη που εμφανίζεται ξαφνικά μέσα από γέφυρες και περάσματα ανάμεσα στα κομμάτια, κάτι έγχορδο κι αμέσως κόρνες σαν απόγνωση σε βαρύ κυκλοφοριακό, ένα θέρεμιν σαν ημικρανία από ιγμορίτιδα (τόσο έντονα το νιώθεις στον εγκέφαλό σου) και μετά ακουστική κιθάρα σε ένα χειροποίητο μπλουζ με reverb σαν να το τραγουδάει μόνος του σε ένα άδειο στούντιο, και μάλιστα απόλυτα σοβαρός: «Σε είδα χθες με το μαγιό / και κόντεψα να τρελαθώ / αχ τσαχπίνα μου Μαριώ» μέχρι που ξαφνικά μπουκάρει μέσα όλη η παραγωγή και το απογειώνει. Ανάμεσά τους νομίζεις ότι βλέπεις και κάποιο από Τα Παιδιά της Παλαιότητας να έχει κολλήσει σαν χαλασμένο βίντεο στο ίδιο κομμάτι, αυτή η υπέροχη αίσθηση του glitch που παθαίνεις όταν αρχίζεις να μεγαλώνεις. Πολύ δίκαια το άλμπουμ κλείνει με την πιο τρυφερή στιγμή αυτής της 10άδας, το «Καθισμένος ανάποδα στην τελευταία θέση του λεωφορείου», σαν ένα επιμύθιο των δύο Γιώργηδων: η ιστορία της ζωής μου.
Το άλμπουμ έρχεται πακεταρισμένο σε ένα πολύχρωμο εξώφυλλο - μπάχαλο όπου ιμιτασιόν ήρωες του Ντίσνεϊ συναντούν τους ρεμπέτες και τα τσόλια σε μια διονυσιακή παρωδία σύγχρονου ελληνικού ταβερνόξυλου. Απομεινάρι αυτού του artwork μοιάζει να είναι και ο Γουίλεμ Νταφόε που πρωταγωνιστεί στο βίντεο «Αύριο βράδυ» των ΓάμμαΓάμμα, σε μία τζαρμουσ-ιακή ερμηνεία.
11,99€