Τελείωσε την τέχνη του
και παρέδωσε το ποιητικό σώμα
στους καιρούς. Και την απέρριψαν.
Ήταν ποίηση του παρελθόντος
των χαμένων δυνατοτήτων
της παρακμής, της κάμψης.
Την εποχή όπου η χώρα
πήγαινε μπροστά - ποτέ το μέλλον
δεν απείχε τόσο πολύ από το παρελθόν -
τον κατηγόρησαν, μεμψίμοιρο
και παρακμιακό.
Κείμενα παλιά και ξεχασμένες ιστορίες
χαμένες ενοχές, ξένη στα τωρινά, στα σύγχρονα
αιτήματα, η τέχνη του αντανακλούσε
την προσωπική του παρακμή
κι ας έβαζε προκάλυμμα
την ιστορία.
Μια τέτοια ποίηση δεν έχει θέση
στους τωρινούς καιρούς.
Άλλαξε η εποχή, ήρθε
η ύφεση, μετά η κρίση.
Τώρα λένε πως
η ποίησή του πρόβλεψε
τον κύκλο, την επιστροφή
αέναο σημάδι, κίνησης της ιστορίας.