Αναμνήσεις απο τη ζωή του Παπαδιαμάντη

'Ενα ποίημα έγραψε ο Παπαδιαμάντης στη μάνα του, όπου παρομοίαζε τον εαυτό του με θήραμα - έπειτα μπεκρολογούσε στην ταβέρνα του Καχριμάνη και απείχε από το κρέας με άνεση, γιατί θυμόταν, θυμάμαι, ότι το ουσιώδες στη νηστεία δεν ήταν η στέρηση, μολονότι οι μεθοδεύσεις της έμοιαζαν ν' αναβάλλουν επ' άπειρον έναν θηλασμό, δηλαδή να τον προεκτείνουν (μαζί με την ίδια την παιδικότητά μας) στο μέλλον. Το ουσιώδες ήταν ν' αναιρεθεί η βουλιμία για ζωή κι ίσως η ίδια η γέννηση [...] η ορθόδοξη κατάσβεση των παθών είναι έργο που η σκηνοθεσία του απαιτεί ίλιγγο λεπτομερειών και οδηγίες υστερικής ακριβείας - όπως οι Συναξαριστές και οι αφηγήσεις του θείου Μαρκήσιου. Δεν είναι τυχαίο που ο Διαφωτισμός συνοψίστηκε, κάποια στιγμή, στην γκιλοτίνα.''

[το μέχρι πρότινος εξαντλημένο, σχεδόν cult βιβλίο του Γιώργου Κοροπούλη σε β' έκδοση, εμπλουτισμένη: ένα ''λοξό'', sui generis δοκίμιο που διαβάζεται και ως προσωπικό αφηγηματικό tour de force στην κόψη μιας μείξης των (λογοτεχνικών) ειδών ή -κατά την παπαδιαμαντική ρήση- ''εις το μεταίχμιον το αόριστον και αβέβαιον, εις το λυκόφως εκείνο, μεταξύ παραδόσεως και νεωτερισμού'']