Το μεγάλο σορτάρισμα

Το Μεγάλο Σορτάρισμα αφηγείται πώς τέσσερις μη «ειδήμονες» στα υψηλά χρηματοοικονομικά προέβλεψαν την φούσκα της αγοράς ακινήτων πριν από οποιονδήποτε άλλο.

Στη κινηματογραφική μεταφορά της ιστορίας από τον 'Aνταμ Μακέι (Anchorman I και ΙΙ, The Other Guys) πρωταγωνιστούν οι βραβευμένοι με Όσκαρ Κρίστιαν Μπέιλ, Μπραντ Πιτ, Μελίσα Λίο και Μαρίζα Τομέι καθώς και οι υποψήφιοι για Όσκαρ Στιβ Καρέλ και Ράιαν Γκόσλινγκ.

Στα τέλη του 2008 έσκασε η φούσκα της αμερικάνικης κτηματαγοράς. Οι τιμές των σπιτιών, που είχαν εκτιναχθεί σε δυσθεώρητα ύψη, κατέρρευσαν μέσα σε ελάχιστους μήνες. Μαζί τους συμπαρέσυραν και την παγκόσμια οικονομία, οδηγώντας στη χειρότερη κρίση των τελευταίων 80 ετών.

Πώς όμως ένα μεμονωμένο γεγονός οδήγησε σ' ένα γενικευμένο, παγκόσμιο "κραχ"; Και, κυρίως, υπήρχαν άραγε κάποιοι που ωφελήθηκαν από αυτό;

Ναι, υπήρχαν! Ο Michael Lewis τούς βρήκε, τους μελέτησε κι έγραψε την ιστορία τους. Με πολύ χιούμορ, αναπτύσσει τους ιδιόμορφους αυτούς χαρακτήρες που, ενώ όλοι αγόραζαν σαν τρελοί, εκείνοι σόρταραν - πόνταραν δηλαδή στην πτώση της αξίας συγκεκριμένων τίτλων. Ένας αθυρόστομος αναλυτής, ένας αντικοινωνικός γιατρός με ταλέντο στα οικονομικά, δυο μάλλον άφραγκοι πιτσιρικάδες που έστησαν επενδυτικό κεφάλαιο στο γκαράζ του σπιτιού τους... Η ξεροκεφαλιά και η μονομανία τους να ακολουθούν -παρά το χλευασμό που εισέπρατταν απ' τους "ειδήμονες" του χώρου- τη φωνή της λογικής, η οποία τους έλεγε ότι η αγορά (όλες οι αγορές τελικά!) είναι μια φούσκα που όπου να 'ναι σκάει, τελικά απέδωσαν: έβγαλαν τρελά λεφτά!

Ο συγγραφέας Michael Lewis, αναγνωρισμένος ως ο κορυφαίος στο χώρο αυτό, πρώην εργαζόμενος στη Γουόλ Στριτ κι ο ίδιος, στήνει μια σπουδαία, συναρπαστική αφήγηση που διαβάζεται απνευστί, εξηγώντας τη λειτουργία τούτης της "μηχανής μαζικής οικονομικής καταστροφής" στην οποία έχει μεταβληθεί ο κόσμος της υψηλής οικονομίας. Κύριο αντικείμενό του είναι πάντα ο άνθρωπος, ο άνθρωπος που κατευθύνεται από τα πάθη του και όχι από τη λογική: και, πράγματι, όλα τα μεγαλοστελέχη της Γουόλ Στριτ έσκαβαν το λάκκο τους φρενιασμένα, μιας και, όταν οι λίγοι σώφρονες τους υποδείκνυαν τον παραλογισμό, εκείνοι κατέφευγαν στον αρχαιότερο μηχανισμό άρνησης: έχωναν το κεφάλι μέσα στο χώμα, σαν τη στρουθοκάμηλο...