Αυτό που λέμε «Σαββόπουλος» δεν υπάρχει. Ο Σαββόπουλος είναι ένας ρόλος που τον έπλασα σιγά σιγά με τα χρόνια: Ο τύπος με τα στρόγγυλα γυαλιά, τις τιράντες, αργότερα το γενάκι, που βγαίνει στη σκηνή, φτιάχνει αυτά τα τραγούδια, κάνει σχόλια και λέει ιστορίες. Είναι ο «Σάββο», όπως τον έλεγε ο συγχωρεμένος ο Τάσος Φαληρέας. Είναι ένας άλλος. Εγώ είμαι εγώ. Χώνομαι πολλές φορές μέσα σ’ εκείνον τον άλλο. Δικός μου είναι. Χωρίς εμένα θα ήταν αέρας κοπανιστός.
Τώρα όμως τον χρειάζομαι, γιατί μεγάλωσα και θα ’θελα να δω πώς ήμουν πιτσιρίκος, πώς φέρθηκα στον επαγγελματικό μου βίο, πώς ήμουν σαν σύζυγος, πατέρας και παππούς, κι ακόμα πώς ήμουν σαν πολίτης, σαν φίλος και σαν γιος. Σ’ αυτά είναι καλός ο Σάββο. Το ’χει. Σαν ρόλος, και σουξέ είχε και πείρα διαθέτει.
Τώρα ο ρόλος θα μιλήσει για τον δημιουργό του. Ένα παιχνίδι είναι. Ένα κόλπο. Ελπίζω να το βρείτε διασκεδαστικό.
Σε αυτό το βιβλίο ο Σαββόπουλος μιλάει για τον Νιόνιο. Αυτόν ντύνεται.
Καλή ακρόαση, αγαπητοί μου, καλή ανάγνωση.
Δ.Σ.
Το «Γιατί τα χρόνια τρέχουν χύμα» του Διονύση Σαββόπουλου είναι μια μοναδική αυτοβιογραφική κατάδυση. Ο καλλιτέχνης, μέσα από τον ρόλο του «Σαββόπουλου», αναμετράται με τον πραγματικό του εαυτό, τον «Νιόνιο», σε ένα παιχνίδι αυτογνωσίας που διατρέχει μια ολόκληρη εποχή.
Μέσα από αυτή την ιδιαίτερη αφήγηση, ξεδιπλώνονται στιγμές από τα παιδικά χρόνια, τον επαγγελματικό βίο, τις σχέσεις του ως σύζυγος, πατέρας και φίλος. Η σύγκρουση ανάμεσα στο είδωλο και τον άνθρωπο δημιουργεί ένα συναισθηματικό ψηφιδωτό, γεμάτο ειλικρίνεια και χιούμορ.
Η γραφή του Σαββόπουλου είναι σαν μια εκτενής συνομιλία, ζεστή και άμεση, με χιούμορ και αυτοσαρκασμό που θυμίζει τις ζωντανές αφηγήσεις του από τη σκηνή.
Διάβασέ το για να ανακαλύψεις όχι μόνο τη συναρπαστική πορεία ενός δημιουργού, αλλά και πώς η τέχνη μπορεί να γίνει όχημα για μια ενδιαφέρουσα αυτοκριτική ματιά. Είναι μια διασκεδαστική και συγκινητική εμπειρία.




