Η κλειτορίδα είναι λεπίδα

Τη δεκαετία του 1970, η Κάθι Άκερ μπούκαρε στα σαλόνια και τα καταγώγια της ανδροκρατούμενης αγγλόφωνης λογοτεχνίας και τα έκανε όλα όπα. Επί δύο και πλέον δεκαετίες άσκησε τις τέχνες της (σωματικής) γραφής, της παραπλάνησης και της λογοκλοπής. Οικειοποιήθηκε μύθους για να χτίσει τη δική της μυθολογία, έζησε μια ζωή μυθιστορηματική και έγραψε μερικά από τα πιο ριζοσπαστικά μυθιστορήματα του 20ού αιώνα. Τα γραπτά της είναι ένα εκρηκτικό μείγμα μυθοπλασίας, αυτομυθολόγησης, πορνογραφίας, φιλοσοφίας και πολιτικής καταγγελίας. Η Άκερ δεν έγραφε για να ευχαριστήσει· έγραφε για να προκαλέσει, να διαλύσει βεβαιότητες, να ξεσκεπάσει την κοινωνική υποκρισία, να επανεφεύρει τη γλώσσα. Πανκ, φρικιό, μποντιμπίλντερ, κουίρ αγρίμι, πορνο-τρομοκράτισσα, ιέρεια της αντικουλτούρας και αναρχική πειρατής, αμφισβήτησε κάθε κανόνα –αφηγηματικό, ηθικό, κοινωνικό. Πυρπόλησε τα όρια ανάμεσα στο σώμα και το κείμενο, τη λογοτεχνία και την εξέγερση, το φανταστικό και το πραγματικό, αφήνοντας πίσω της ένα έργο ναρκοπέδιο.

«Στο περιοδικό Τεφλόν έχουµε ασχοληθεί εκτεταµένα µε το ζήτηµα της γλώσσας ως φορέα εξουσίας και πειθάρχησης, µε τον δυτικό κανόνα, αλλά και µε τον ρόλο και τις στρατηγικές των πρωτοποριακών ποιητικών κινηµάτων. Η Τζινέτ Γουίντερσον αναφέρει στο κείµενό της ότι η Άκερ είναι η πραγµατική µητέρα τόσο µιας νεότερης γενιάς Αµερικανών συγγραφέων όσο και µιας σειράς συγγραφικών τάσεων –για µια στιγµή µάλιστα µας πέρασε από το µυαλό να ονοµάσουµε το ανά χείρας Κάθι Άκερ: Η µαµά σας. Ωστόσο, προφανώς κάτι τέτοιο θα ήταν µεγάλο σφάλµα από άποψη απεύθυνσης –αν ίσχυε θα ζούσαµε σε µια άλλη κοινωνία, µε µια κατά πολύ διαφορετική λογοτεχνική σκηνή, αν µη τι άλλο. Η Κάθι Άκερ είναι η χαµένη µαµά µας υπό την έννοια πως τη γνωρίσαµε σχετικά πρόσφατα, δεν µεγαλώσαµε µε το έργο της, αλλά όταν το ανακαλύψαµε νιώσαµε σαν να γνωριζόµαστε ήδη. Πιο σωστά ίσως, είναι µια εκλεκτή συγγενής, µια αγγλόφωνη προγόνισσα/φίλη που µας έκανε να νιώσουµε λιγότερο µόνες. Η περιπλάνηση στο εκτενές έργο της µας ενέπνευσε και µας εµπνέει, χαρίζοντάς µας γενναιόδωρα αιφνιδιασµό, κατάπληξη, καύλα και θαύµα. Η µετάφραση του έργου της είναι ένα εγχείρηµα που ευελπιστούµε να συνεχίσουµε.» [Από το «Σημείωμα της μεταφράστριας»]