Η τελευταία εκτέλεση

1949. Στη σκιά του εμφυλίου πολέμου που δοκιμάζει τη χώρα ο Λευτέρης Παπάζογλου βιώνει τον εγκλεισμό στις Φυλακές της Κέρκυρας περιμένοντας την αποφασισμένη εδώ και καιρό εκτέλεσή του. Λίγες ώρες του απομένουν μέχρι να ξημερώσει και να οδηγηθεί κι αυτός, όπως δεκάδες άλλοι αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης, στο Λαζαρέτο, το μικρό νησί λίγο έξω από την Κέρκυρα όπου θα συναντήσει το εκτελεστικό απόσπασμα. Μόνος, στο σκοτεινό κελί του «Γολγοθά» την τελευταία εκείνη νύχτα θα κληθεί να αναμετρηθεί με το παρελθόν, τις σκιές και τα φαντάσματα της διαδρομής που ακολούθησε αντικρίζοντας κατάματα τον θάνατο.

Πάλεψε με όλους. Με ξένους και ντόπιους, με γείτονες, συγχωριανούς, συγγενείς και αδέρφια. Τώρα, στην ύστατη μάχη του, καλείται να παλέψει και με τον ίδιο του τον εαυτό σε έναν χειρότερο εμφύλιο, εσωτερικό, που χωρίζει το «είναι» του, τα «θέλω» και τα «πρέπει», τις ελπίδες και τα όνειρα για τη ζωή και τον έρωτα με τα ιδανικά, τις αξίες και τα «πιστεύω» που υπηρέτησε με τον αγώνα του. Με μια δήλωση μετάνοιας μπορεί να αποφύγει τον θάνατο και να ζήσει τον απόλυτο έρωτα που τον κρατά δέσμιο με τη ζωή και συνάμα τον ελευθερώνει.

1978. Τριάντα χρόνια μετά θα αποκαλυφθεί το μυστικό εκείνης της ιδιαίτερης σύγκρουσής του, της τελευταίας εκτέλεσης στον μαρτυρικό τοίχο του Λαζαρέτου στην πρώτη επίσκεψη - προσκύνημα στο άβατο του νησιού.

Δεν έχει σημασία τελικά σε ποια πλευρά της ιστορίας θέτεις τον εαυτό και τα πιστεύω σου. Ο αγώνας αυτός, από όποια μεριά κι αν τον δεις, χωρίς χρωματιστά γυαλιά και παρωπίδες, εξύψωσε πραγματικά τον ίδιο τον άνθρωπο αποπνέοντας μόνο ηθική και διδάγματα.