Το χελιδόνι του Βορρά

Μπορεί να αναγκαστείς να ζήσεις αλλού, να φύγεις. Μπορεί και να το επιλέξεις. Είτε επειδή θες ν’ ανοίξεις τα φτερά και ξέρεις ότι αλλιώς δεν θα σου δοθεί η ευκαιρία ή επειδή απλά ασφυκτιείς. Σου φαίνεται στενό το περιβάλλον, θες να βγεις παραέξω, να γνωρίσεις τον κόσμο, τους ανθρώπους, να ζήσεις διαφορετικά. Όπου και να πας όμως, ότι και να κάνεις, το μέρος που γεννήθηκες, που πήρες την πρώτη σου ανάσα, που έκανες τα πρώτα σου βήματα, θα σε ακολουθεί παντού και πάντα. Η στάμπα αυτή δεν πρόκειται να φύγει ποτέ από πάνω σου. Και να είσαι σίγουρος πως θα φτάσεις κάποια στιγμή στο σημείο που δε θα θες ούτε εσύ ο ίδιος / εσύ η ίδια να τη βγάλεις. Και ακριβώς το ίδιο θα γίνει και με τους ανθρώπους σου. Αυτό ακριβώς το συναίσθημα της γλυκιάς αναπόλησης, της βαθιάς νοσταλγίας που σε γεμίζει όταν πατάς τα δικά σου χώματα, τις δικές σου αναμνήσεις, τα αποτυπώματα που εσύ έχεις αφήσει, μου έδωσε σε μεγάλες δόσεις το εξαιρετικό μυθιστόρημα της Ισμήνης Μπάρακλη με τίτλο “Το χελιδόνι του βορρά”. Το χελιδόνι λοιπόν, είναι η ηρωίδα μας η Δάφνη, η οποία θα ζήσει όλα αυτά που προανέφερα μέσα στις σελίδες του βιβλίου και θα αποτίσει με αυτόν τον τρόπο φόρο τιμής στα δύο πιο σημαντικά πρόσωπα της ζωής της – τον πατέρα της τον Δημητρό και τον φίλο του τον Νιόνιο (οι οποίοι έχουν μία σχέση η οποία θα σας αποκαλυφθεί καθώς θα διαβάζετε). Η συγγραφέας κάνει αυτό το αρκετά χρησιμοποιημένο αλλά πολύ ενδιαφέρον μπρος-πίσω, δείχνοντάς μας παρόν και παρελθόν και ξετυλίγοντας τις ιστορίας αρκετών προσώπων που δένονται μεταξύ τους με πολύ έξυπνους τρόπους αφήνοντας στο τέλος την αίσθηση ότι πρόκειται για μία και μοναδική ιστορία. Και όντως, έτσι είναι για την ηρωίδα μας. Καθώς ότι έχει γίνει στο παρελθόν, καθορίζει ποιοι είμαστε στο σήμερα, σωστά; Άρα μπορεί να χρησιμοποιήσεις ένα σχήμα που έχουν χρησιμοποιήσει πολλοί αλλά αν ξέρεις πώς να το κάνεις, τότε το αποτέλεσμα δεν αφήνει κανέναν αδιάφορο. Ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα στο οποίο θα βάλω οχτώ στα δέκα.

ΜΕΣΟ ... ΤΕΧΝΗΣ!!! Λίτσα Κοντογιάννη Την Ισμήνη Μπάρακλη την πρωτογνώρισα με το «Μυστικό της πεταλούδας», κι από τότε με μάγεψε τόσο η γραφή της, όσο και η προσωπικότητά της. Και σε αυτό της πόνημα, ομολογουμένως πιο ώριμο, μας κρατά δέσμιους του τρόπου αφήγησής της, μέχρι τη τελευταία σελίδα του. Μέσα από τα μάτια της κεντρικής ηρωίδας του βιβλίου, μιας δυναμικής γυναίκας με καταγωγή από τα Γιαννιτσά, βλέπουμε να εκτυλίσσεται η ιστορία της Ελλάδας, ο Μακεδονικός Αγώνας, η Κατοχή, η Χούντα. Σε καμιά περίπτωση δεν θέλει να μας κάνει μαθήματα ιστορίας, μιλάει απλά και με ειλικρίνεια και με απόλυτο σεβασμό για την κάθε εποχή και για τα ιστορικά γεγονότα που τη συνοδεύουν, κάνοντας το απλούστερο που μπορεί, όχι μόνο να αποτίνει φόρο τιμής σε αυτά, αλλά και στον Καραγκιόζη που αποτέλεσε αναπόσπαστο μέρος της. Η αφήγησή της ξεκινά από τα Γιαννιτσά στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, συνεχίζει στη συμπρωτεύουσα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, φτάνει στην Αθήνα του 1967 και καταλήγει στο σήμερα. Απόλυτα ανθρώπινες ιστορίες από αληθινούς ανθρώπους που αγαπούν, ερωτεύονται παράφορα, αγωνίζονται, πραγματικά δυνατές αδελφικές φιλίες, δυνατές οικογενειακές σχέσεις. Παιδιά που αγωνίζονται για ένα καλύτερο αύριο, γονείς που αγωνίζονται για το καλύτερο για τα παιδιά τους. Ένα βιβλίο που υμνεί τη ζωή και προσπαθεί ταυτόχρονα να εξορκίσει τον φόβο του θανάτου. Ένας τεράστιος μπερντές η ζωή, όπου παίζουν όλα, και η κακή αλλά και η καλή πλευρά της, και παρ’ όλες τις πίκρες και τη θλίψη που μας δίνει τις περισσότερες φορές, και τις αμέτρητες δυσκολίες, η συγγραφέας μας προκαλεί να μη παραιτούμαστε, να μετριάζουμε τους φόβους μας, να μάθουμε να τη χαιρόμαστε γιατί έχει και αμέτρητες χαρές και αστείρευτη γλύκα. Οφείλουμε πρώτα από όλα να μάθουμε να ζούμε!

"Πόσο πολύ εναντιώνεται ο άνθρωπος στο θάνατο, το φυσικό γεγονός, ενώ ο μόνος υπαρκτός θάνατος για τη ζωή είναι να τη βουλιάζεις σε φόβους, πάθη και ψευδείς πεποιθήσεις;"