Πολυξένη

ΜΕΣΟ ΤΕΧΝΗΣ!!! Λίτσα Κοντογιάννη Η γραφή της κυρίας Παπαδάκη πάντα μου άρεσε πολύ, για έναν κύριο λόγο, γιατί είναι πολύ προσγειωμένη και παρουσιάζει τα προβλήματα όπως ακριβώς είναι, χωρίς φανφαρολογίες και ωραιοποιήσεις. Και σε αυτό της το βιβλίο το συναντάμε αυτό, αλλά παράλληλα με την ευαισθησία της αγκαλιάζει τους ήρωές με απόλυτο σεβασμό και τρυφερότητα. Η συγγραφέας μας, με τη γνωστή πλέον σε όλους ευαισθησία της, προσεγγίζει την ιστορία της Πολυξένης με μεγάλη τρυφερότητα. Καταδικάστηκε πριν ακόμα γεννηθεί, να μη νιώσει τη μητρική αγάπη, και μεγαλώνοντας να μη μπορεί να «κουμπώσει» συναισθηματικά πουθενά, για να νιώσει πραγματικά, σαν στο σπίτι της. Η ίδια να νιώθει απέραντη αγάπη, αλλά κανένας να μη μπορεί ή να μη θέλει να τη δεχθεί. Και όλο αυτό είναι κάτι παραπάνω από αρκετό να γεμίζει με θλίψη και απορία τα μάτια της, και τη ψυχή της με ένα τεράστιο «Γιατί;». Πολλοί από μας κάνουμε το σφάλμα να πιστεύουμε ακράδαντα, πως όχι μόνο έχουμε το ακαταλόγιστο σε ό,τι κάνουμε, αλλά είμαστε απόλυτα δικαιολογημένοι σε όσα πράττουμε, κι ας καταδικάζουμε τους άλλους να ζουν στην κόλαση της απόλυτης μοναξιάς. Έτσι, παιδιά σαν τη Πολυξένη μεγαλώνουν έχοντας μόνιμα την αίσθηση πως κανείς, μα κανείς δεν τους αποδέχεται και δεν έχουν κανένα δικαίωμα στην αγάπη. Ένα κοινωνικό μυθιστόρημα που θίγει το ζήτημα για το αν μια απλή συγνώμη από αυτούς που μας έχουν φέρει στη ζωή μπορεί να διορθώσει όλα τα δεινά και τις περιπέτειες τις οποίες υπομείναμε με την άρνησή τους να μας αναθρέψουν στην αυτονόητη για τους περισσότερους, οικογενειακή εστία. Βέβαια την εποχή που διαδραματίζεται η ιστορία αυτή, η δεκαετία του εξήντα, οι συνθήκες ήσαν πολύ δύσκολες και οι κοινωνικές αξίες πολύ αυστηρές για τις γυναίκες, και πολλά νεογέννητα μωρά, κατέληγαν κάπως έτσι, όπως η ηρωίδα μας. Η συγγραφέας μας καταφέρνει να μας μεταδώσει πολύ έντονα συναισθήματα διαβάζοντας το βιβλίο αυτό, τα οποία όμως μας συντροφεύουν ακόμα κι όταν το έχουμε τελειώσει. Η μόνη αλήθεια είναι, πως μόνο η συγχώρεση μπορεί να μας λυτρώσει, όσο δύσκολο κι αν ακούγεται αυτό, μόνο αυτή μπορεί να μας φιλιώσει με το παρελθόν και να μας δώσει τη δύναμη να προχωρήσουμε μπροστά στη ζωή.

Η κυρία Πένυ Παπαδάκη για άλλη μια φορά μας χάρισε όμορφες αναγνωστικές στιγμές. 4 χρόνια αποχής δική της 4 χρόνια αναμονής δική μας! Είναι μία συγγραφέας που κάνει βουτιά στη ψυχή των ηρώων της και τολμά να θίξει κοινωνικά θέματα με έναν τρόπο αιχμηρό αλλά και τρυφερό συνάμα. Δείχνει να γνωρίζει καλά τους ανθρώπους και τα πάθη τους κι όπως η ίδια έχει δηλώσει, μέσω της συγγραφής αποδίδει την δικαιοσύνη που θα ήθελε να υπάρχει. Σ'αυτό το βιβλίο η δικαιοσύνη πρωταγωνιστεί με έναν ευφυή τρόπο και η Πολυξένη μέσω της συγγραφέως, θα την αποδώσει όπως της αρμόζει. Ένα βιβλίο συναρπαστικό, συγκινητικό, η λιτότητα της έκφρασης, υπάρχει σε όλη την ανάπτυξη της ιστορίας, μπορεί να οδηγήσει τους αναγνώστες σε αλυσιδωτές σκέψεις με πολλαπλά νοήματα. ευθύνη όλων μας οι επιλογές μας. Τα λάθη για τα οποία είμαστε υπαίτιοι ή ακόμα κι εκείνα που πληρώνουμε γιατί αφεθήκαμε με όλη μας την ψυχή σε κάτι. Γρήγορες εναλλαγές, έντονες περιγραφές!! Μια ιστορία γεμάτη αποχωρισμούς, δάκρυα, θλίψη και συναίσθημα, όμως τόσο ελπιδοφόρα και αισιόδοξη! Παρακολουθούμε την ιστορία του βιβλίου μέσα από τα μάτια της Πολυξένης. Το παράθυρο της ψυχής της που ανοίγεται μπροστά μας είναι το δικό της παράθυρο βλέπει από μέσα, από το εσωτερικό της, ως έγκλειστη, απομονωμένη. Η Οδύσσεια της Πολυξένης είναι μια γυναικεία Οδύσσεια και δεν αναζητά το κλέος σε αυτήν. Η Οδύσσεια της είναι προσωπική, συναισθηματική, υποκειμενική, καθώς αυτό που αναζητά να της χαρίσει είναι η ανακάλυψη και οικοδόμηση του εαυτού της. Η Πολυξένη, σε όποιο χρώμα και φυλή και αν ανήκει, μαθαίνει πως δικαιούται να πλέει στη θάλασσα της γνώσης, της εμπειρίας, της δημιουργίας, όσο μικρή ή όσο μεγάλη κι αν αισθάνεται πως είναι. Συμπορεύεσαι σε όλες τις δυσκολίες που συναντά και δένεσαι!!, διαβάζοντας ανακαλύπτεις ακόμα και συναισθήματα που θεωρούσες πως δεν υπήρχαν και όμως γεννήθηκαν συναρπάζοντάς μας! με έκαναν να αγωνιώ και να περιμένω με ανυπομονησία να ανακαλύψω την τελική έκβαση των γεγονότων που συγκλόνιζαν τη ζωή της! μετά από κάθε κεφάλαιο ένοιωθα αυτό το αίσθημα ικανοποίησης, της ζεστασιάς και της λύτρωσης όταν όλα καταλήγουν εκεί απ’ όπου ξεκίνησαν, εκεί που η οικογένεια κλείνει όλες τις πληγές της ζωής !! Ολοκληρώνοντας την ανάγνωση του βιβλίου μου άφησε μια γλυκόπικρη γεύση απορρέοντας όμως μια αγνή τρυφερότητα, ενώ συνάμα μου περνούσε και διδακτικά μηνύματα! Όλα αυτά πραγματικά με μάγεψαν και μπορώ να πω πλέον με βεβαιότητα ότι η ζωή κυλάει, παρασύροντας ότι βρει μπροστά της συγχωρεί εξαγνίζει, ξεπλένει παλιά κρίματα αλλά ποτέ δεν γυρνάει πίσω! Εύχομαι αυτή η συγγραφική ψυχή να αντέχει.. πάντα να μας ταξιδεύει. Συγχαρητήρια στη συγγραφέα μας !! Πένυ Παπαδάκη, άξιζε η αναμονή!