Στην "Κωνσταντινούπολη των ασεβών μου φόβων", ο Γιάννης Ξανθούλης μας προσκαλεί σε μια μοναδική περιήγηση στην πόλη που αγαπά, συνδυάζοντας προσωπικές αναμνήσεις με κοινωνικές παρατηρήσεις. Μέσα από το πρίσμα της ιστορίας και της σύγχρονης πραγματικότητας, αποκαλύπτει τις αντιφάσεις μιας Κωνσταντινούπολης που στοιχειώνεται από μνήμες και φόβους.
Η πλοκή ακολουθεί τον αφηγητή καθώς περιπλανιέται στα σοκάκια και τις λεωφόρους της Πόλης, διασχίζοντας μπαχτσέδες και όχθες του Βοσπόρου. Οι χαρακτήρες, γνήσιοι και πολυδιάστατοι, φέρνουν στην επιφάνεια τις συγκρούσεις ανάμεσα στην παράδοση και τη σύγχρονη ζωή, ενώ η νοσταλγία και η ασέβεια συνυπάρχουν σε κάθε βήμα του ταξιδιού.
Ο Ξανθούλης χρησιμοποιεί μια γλώσσα ζωντανή και γεμάτη εικόνες, με έντονες περιγραφές που αναδεικνύουν την ατμόσφαιρα της πόλης. Το ύφος του είναι πλούσιο σε συναισθήματα και λεπτομέρειες, κάνοντάς με να νιώθω την Κωνσταντινούπολη να ζωντανεύει μπροστά μου.
Αυτή η αφήγηση δεν είναι απλά ένα ταξίδι στον χώρο, αλλά και στον χρόνο. Αξίζει να διαβαστεί για την ικανότητά της να αγγίζει τις βαθύτερες πτυχές της ανθρώπινης ψυχής και να μας θυμίζει τη μαγεία της νοσταλγίας.




