Σπασμένες φωνές, γεμάτες φως

Κάθε ιστορία είναι μια φωνή σπασμένη, μα όχι σιωπηλή· μια φωνή που έχει τραυματιστεί, θρυμματιστεί από απώλειες, στίγματα, σιωπές και ενοχές, αλλά που έχει εν τέλει επουλωθεί όχι με το ψέμα της λήθης, αλλά με την αλήθεια της αποδοχής.

Όπως στην ιαπωνική τέχνη του κιντσούγκι, όπου τα σπασμένα κομμάτια ενός κεραμικού δεν πετιούνται, αλλά ενώνονται ξανά με χρυσή κόλλα, έτσι κι εδώ, οι ήρωες δεν κρύβουν τις ρωγμές τους – τις φωτίζουν.

Το χρυσάφι τους είναι η μνήμη, η αγάπη, η φροντίδα, η συγχώρεση, το βλέμμα του άλλου.

Ως ψυχολόγος, έχω τη βαθιά πεποίθηση ότι οι πιο σιωπηλές φωνές είναι εκείνες που έχουν ανάγκη να ακουστούν περισσότερο.

Το μεγαλύτερο μέρος αυτών των ιστοριών, ή και εξολοκλήρου σε κάποιες ιστορίες, βασίζεται σε αληθινά βιώματα που μου εμπιστεύτηκαν άνθρωποι ή που βίωσα εγώ ο ίδιος σε στιγμές τρωτότητας και σύνδεσης μαζί τους.

Αυτές οι δέκα ιστορίες δεν ζητούν να επουλώσουν τους αναγνώστες· ζητούν να τους θυμίσουν πως η ομορφιά βρίσκεται, τελικά, σε ό,τι άντεξε να σπάσει και να ξαναφτιαχτεί.