Καπιταλισμός και σχιζοφρένεια

Η νομαδική σκέψη διασχίζει ερήμους και στέπες, ο νομάδας της πόλης φεύγει με τη σκέψη για ένα ταξίδι, έστω επιτόπου, ενεργοποιώντας όλες τις εντάσεις, αυτές που, σε θερμοκρασία στοχαστικής υψικαμίνου, και με μια σαγηνευτικά κωδικοποιημένη γλώσσα, οι συγγραφείς του βιβλίου επιχειρούν να καταγράψουν. Ένα ευρύ φάσμα γνώσεων –βιολογία, γλωσσολογία, γεωμετρία, οικονομία κ.λπ.– κινητοποιείται για να αποκτήσει πρόσωπο τούτη η σκέψη, που δεν μένει όμως στις ιστορικές και κοινωνικές, ούτε στις ασυνείδητες, αιτιότητες, που ερευνά τον άνθρωπο ως μηχανή, ως ροή, ως φυγή, τις κοινωνικές σχέσεις ως διαρρύθμιση, όχι σε επίπεδο θεσμών αλλά σε μια μοριακή κατάσταση όπου τα πάντα είναι έτοιμα να απελευθερώσουν το ροϊκό τους είναι.
Το Χίλια πλατώματα συνεχίζουν την εργασία που οι συγγραφείς ξεκίνησαν με τον Αντι-Οιδίποδα, και πλέον θεωρείται μία από τις πιο κλασικές μελέτες στο πεδίο της φιλοσοφικής σκέψης στα τέλη του 20ού αιώνα. Βρίσκεται στο επίκεντρο του διαλόγου σχετικά με την επαναξιολόγηση των εργασιών του Φρόυντ και του Μαρξ, καθώς στο βιβλίο αυτό αναπτύσσεται μια προσέγγιση η οποία, ενώ δεν είναι ούτε φροϋδική ούτε μαρξιστική, διδάσκεται από αυτές για να οδηγηθεί τελικά σε ένα εντελώς νέο μονοπάτι σκέψης. Παρουσιάζει μια πρωτοπόρα προσπάθεια κοινωνικής και ψυχολογικής ανάλυσης, η οποία απελευθερώνεται από τα ζητήματα στα οποία ασκεί κριτική η μετανεωτερική σκέψη. Το Χίλια πλατώματα είναι βασικό ανάγνωσμα για όσους ασχολούνται με τις σπουδές φύλου, τους κριτικούς της λογοτεχνίας, τους κοινωνικούς επιστήμονες, τους φιλοσόφους, αλλά και όσους ενδιαφέρονται για τα ζητήματα που θέτει ο σύγχρονος δυτικός πολιτισμός.
«Τι σημαίνει ‘αγαπώ κάποιον’; Σημαίνει ότι τον συλλαμβάνεις πάντα μέσα στη μάζα, ότι τον βγάζεις από την έστω περιορισμένη ομάδα στην οποία ανήκει, είτε μέσω της οικογένειάς του είτε μέσω κάποιου άλλου πράγματος. Κι έπειτα, ότι ψάχνεις τις δικές του αγέλες, τις πολλαπλότητες που κλείνει μέσα του, και που είναι ίσως άλλης φύσεως· ότι τις ενώνεις με τις δικές σου, ότι τις κάνεις να διαπερνούν τις δικές σου, να διαπερνούν τις δικές του. Ουράνια παντρολογήματα, πολλαπλότητες πολλαπλοτήτων. […] Ο καθένας περνά μέσα από τόσα σώματα μέσα στον καθένα». Gilles Deleuze–Félix Guattari