Το κορίτσι του μπαμπά

Το "Κορίτσι του Μπαμπά" είναι η αφήγηση της κακοποίησης της Debbie Drechsler στα χέρια του πατέρα της, από την οπτική γωνία μιας εφήβου. Το έργο επαινέθηκε ιδιαιτέρως και δικαίως από την κριτική, καθώς διαθέτει σπάνια αμεσότητα και οξύτητα, μαζί με μία ειλικρίνεια που τσακίζει κόκαλα.

Έχουμε να κάνουμε με ένα άτυπο ημερολόγιο στο οποίο με ασπρόμαυρες πινελιές χτίζεται ένα πυκνό, "βαρύ" οπτικό υπόστρωμα, υποδηλωτικό της κλειστοφοβικής έντασης που η οικογενειακή ζωή αποπνέει στις μαθήτριες δημοτικού ή έφηβες θηλυκές ηρωίδες του βιβλίου. Χαρακτήρες όπως η Λίλη, που δεν μπορεί να ξεφύγει από την κακοποίηση του πατέρα της, και η Φράνυ, που η επιθυμία της για αποδοχή την οδηγεί σε επικίνδυνα εδάφη, παλεύουν για να σταθούν στα πόδια τους, τόσο συναισθηματικά, όσο και οπτικά. Και τα δύο κορίτσια αποδίδονται με γραμμές πεπλατυσμένες, στρογγυλεμένες, σχηματισμένες θαρρείς από την αφόρητη πίεση των ανιαρών προαστίων που ζουν, ενός περιβάλλοντος όπου η προσποίηση πως όλα βαίνουν καλώς και η συντήρηση του κατεστημένου έχουν μεγαλύτερη αξία από την αλήθεια και τις συνέπειές της. Οι χαρακτήρες της Drechsler, ωστόσο, καταφέρνουν να διατηρήσουν μια αθωότητα, μια ενστικτώδη αντίληψη πως υπάρχει ομορφιά κι ελπίδα στον κόσμο, αν πάρεις την απόφαση να τις ψάξεις: η τέχνη και η δημιουργία αναδύονται ως μορφές σωτηρίας.