Ο γυάλινος κώδων

Μια συνεχής αναμέτρηση της ηρωίδας με τον ίδιο της τον εαυτό, εξισορροπώντας ανάμεσα σε όνειρο και πραγματικότητα,στο μοναδικό μυθιστόρημα της Συλβια Πλαθ.

Η Σύλβια Πλαθ έχει στην γραφή της και στην συγκεκριμένη ιστορία γενικότερα μία θλίψη και μία κατατονία και με αυτά ως δεδομένα δεν ειναι εύκολο ανάγνωσμα. Ωστόσο, είναι ό,τι πιο κοντά στο τι μπορεί να ένιωθε η συγγραφέας/ποιήτρια όλα αυτά τα χρόνια προτού προέβη στο απονενοημένο διάβημα. Η θλίψη που νιώθει η νεαρή Έστερ την ακινητοποιεί, την παγώνει και την οδηγεί στην αυτοκαταστροφή. Η σκηνή που περιγράφει με το δέντρο και τα σύκα θα μου μείνει για πάντα.

Πολύ καλη προσπαθεια. Ένα μυθιστόρημα γεμάτο έντονα συναισθήματα, πολλές φορές αφόρητα αλλά απολυτα αληθινά. Οχι από τα βιβλία που διαβάζονται εύκολα, αλλά πραγματικά συγκλονιστικο.

Είχα διαβάσει αρκετά ποιήματα της Σίλβια Πλαθ και μου άρεσαν κι έτσι αποφάσισα να διαβάσω και το μοναδικό της μυθιστόρημα. Το βρήκα πολύ ενδιαφέρον, αν και αρκετά καταθληπτικό σε σημείο που με έριχνε κι εμένα κάποιες φορές ψυχολογικά. Λόγω αυτού με δυσκόλεψε κάπως, όχι η γραφή αλλά το συναίσθημα που μου δημιουργούσε.

Μυθιστόρημα γεμάτο ένταση, συναισθήματα και υπέρβαση μεταξύ της μυθοπλασίας και της πραγματικότητας....το μοναδικό μυθιστόρημα της συγγραφέως που εκδόθηκε λίγο καιρό μετά την αυτοκτονία της. "Ήταν ένα περίεργο, αποπνικτικό καλοκαίρι, το καλοκαίρι που οι Ρόζενμπεργκ οδηγήθηκαν στην ηλεκτρική καρέκλα κι εγώ ούτε που ήξερα τι γύρευα στη Νέα Υόρκη. Τα χάνω με τις εκτελέσεις. Η ιδέα της θανάτωσης με ηλεκτροπληξία με αρρωσταίνει κι ήταν το μόνο πράγμα για το οποίο έγραφαν οι εφημερίδες - οι επικεφαλίδες με κοιτούσαν επίμονα σαν γουρλωμένα μάτια στη γωνιά κάθε δρόμου και στις μουχλιασμένες εξόδους του μετρό που μύριζαν φιστίκια. Δεν είχε καμία σχέση με μένα, μα δεν μπορούσα να σταματήσω να αναρωτιέμαι πώς θα ήταν να καίγεσαι ζωντανός, η φωτιά να διατρέχει όλα σου τα νεύρα. Σκεφτόμουν ότι δεν πρέπει να υπάρχει χειρότερο πράγμα στον κόσμο. Απόσπασμα από το βιβλίο".