Ο άνθρωπος που έβλεπε τα τρένα να περνούν

Η τακτική και καλοβολεμένη ζωή του ήρωα του μυθιστορήματος, Κέες Πόπινγκα, σε μια επαρχιακή πόλη της Ολλανδίας, ανατρέπεται από τη μία στιγμή στην άλλη, όταν ανακαλύπτει ότι το αφεντικό του ετοιμάζεται να εξαφανιστεί αφήνοντας τους άλλους να πιστέψουν ότι αυτοκτόνησε. Γίνεται άλλος άνθρωπος. Και αρχίζει έτσι μια περιπλάνηση από το Άμστερνταμ στο Παρίσι με απροσδόκητες εξελίξεις, προσπαθώντας να εκδικηθεί την κοινωνία για τη μέτρια ζωή του και να αφεθεί στην ηδονή του εγκλήματος.

Ένα από τα σημαντικότερα έργα του ιδιοφυούς Σιμενόν, το μυθιστόρημα αυτό γράφτηκε την άνοιξη του 1937 στο νησί Πορκερόλ. Πρωτοδημοσιεύτηκε σε σαράντα συνέχειες (10 Ιουνίου - 19 Ιουλίου 1938) στην εφημερίδα Petit Parisien με τον αρχικό τίτλο Popinga a tue [Ο Πόπινγκα σκότωσε] . Τον Οκτώβριο του ίδιου χρόνου κυκλοφόρησε σε αυτοτελή έκδοση από τον σπουδαίο εκδοτικό οίκο Gallimard. Μεταφέρθηκε στην κινηματογραφική οθόνη το 1953 από τον Βρετανό σκηνοθέτη Harold French με τον τίτλο The Man Who Watched Trains Go By (The Paris Express για τις ΗΠΑ), με τον Claude Rains στον πρωταγωνιστικό ρόλο.

Απόσπασμα
Σε ό,τι αφορά προσωπικά τον Κέες Πόπινγκα, πρέπει κανείς να παραδεχτεί ότι στις οκτώ η ώρα το βράδυ υπήρχε ακόμη χρόνος, καθώς το πεπρωμένο του δεν είχε ακόμη καθοριστεί. Όμως χρόνος για τί; Μπορούσε να κάνει κάτι διαφορετικό απ' αυτό που επρόκειτο να κάνει, έχοντας εξάλλου την απόλυτη πεποίθηση ότι οι κινήσεις του δεν θα είχαν μεγαλύτερη σημασία απ' ότι κατά τη διάρκεια των χιλιάδων, των μυριάδων ημερών που προηγήθηκαν;
Θα σήκωνε τους ώμους του με αδιαφορία αν του έλεγαν ότι η ζωή του θα άλλαζε απότομα και ότι αυτή η φωτογραφία, που βρισκόταν πάνω στο τραπεζάκι του σαλονιού και τον έδειχνε όρθιο στο κέντρο της οικογένειάς του, με το χέρι του νωχελικά ακουμπισμένο στη ράχη μιας καρέκλας, θα δημοσιευόταν σε όλες τις εφημερίδες της Ευρώπης.
Τέλος, αν είχε ψάξει μέσα του, με πλήρη συνείδηση, για να βρει τί θα μπορούσε να τον προδιαθέσει για ένα ταραχώδες μέλλον, σίγουρα δεν θα είχε σκεφτεί τη φευγαλέα εκείνη, σχεδόν ένοχη συγκίνηση, που τον συγκλόνιζε όταν έβλεπε να περνούν τρένα, κυρίως νυχτερινά, με κατεβασμένα τα στόρια που σκέπαζαν το μυστήριο των επιβατών.