Tο κορίτσι με το ξύλινο φόρεμα

"Ανάμνηση από μνήμη καμία ανέμελη στη θύμηση φέρνω· για το κορίτσι με το ξύλινο φόρεμα"

Γιατί το πρωτοφόρεσε κι αιώνια το φορά, αυτό το ξύλινο, το ροζιασμένο φόρεμα;

Ως τώρα, απάντηση δε δόθηκε καμιά.

Ένα εικονογραφημένο σκοτεινό, υπαρξιακό ποίημα, γραμμένο σαν θεατρικό έργο που πραγματεύεται το πολύτιμο της νεότητας και τη διατήρηση της αγνότητας και της διαφορετικότητας έναντι της οκνηρίας και του συμβιβασμού που φέρνουν τα χρόνια.

Σε αυτήν την προσπάθεια, ένα έφηβο κορίτσι δημιουργεί έναν παράλληλο, φανταστικό κόσμο. Σε αυτόν, λέξεις και έννοιες όπως η οικογένεια, η μοίρα, ο έρωτας, η ομορφιά, η αυτοκτονία, η φύση και η νεότητα αποκτούν συμβολική σημασία και το παιχνίδι μαζί τους γίνεται επικίνδυνο. Η πρόκληση του πόνου στον φανταστικό κόσμο, οδηγεί σε λύτρωση από τον πόνο που επιφέρει ο πραγματικός και ο Θάνατος προσφέρεται ως ο μόνος τρόπος, για να παγώσει ο χρόνος για πάντα σε μία στιγμή.

Προκειμένου όμως να γλιτώσει από τη Ζωή και να ξεγελάσει τον Θάνατο, το κορίτσι λαμβάνει ένα ημίμετρο, κατασκευάζοντας ένα "κέλυφος" με τίμημα την άρνηση οποιοσδήποτε συναισθηματικού βιώματος ακόμα και του πιο ζωτικού· αυτού της Αγάπης.