Η αρχέγονη φωνή του ωκεανού, το τιτίβισμα των μικρών ποταμών,
(Ο χειμώνας τούς έδωσε χρυσό αντί γι'ασήμι
Για να βάφουν το νερό τους, λογχοειδές πράσινο αντί για
καφέ για να χαράζουν τις όχθες τους)
Διαφορετικοί λαιμοί ψάλλουν σε μία γλώσσα.
Γι'αυτό πιστεύω πως αν ήμασταν αρκετά δυνατοί για
ν'ακούμε δίχως
Τις διχόνοιες της επιθυμίας και του τρόμου
Τη θύελλα των νοσηρών εθνών, την οργή των πεινόπληκτων πόλεων,
Τότε και αυτές τις φωνές θα τις βρίσκαμε
Καθαρές σαν παιδικές- ή σαν την ανάσα ενός κοριτσιού που
χορεύει μόνο του
Στην ακτή του ωκεανού και ονειρεύεται εραστές