Δεν υπάρχει μοράβια για τις σκουριές της ψυχής

Επτά χρόνια πέρασαν από εκείνο το βροχερό βράδυ, που ξεκίνησε αυτή η πνευματική περιπέτεια, το πλάτος της οποίας, τότε, ούτε καν είχα διανοηθεί.
Δεν ήταν δυνατόν να προβλέψω ότι αυτό, που στην αρχή έμοιαζε μ' ένα παιχνίδι κατάθεσης ετερογενών ψυχικών ερεθισμάτων, θα εξελισσόταν σε μία ακατάπαυστη ροή στοχασμών κι ότι θα ήμουν υποχρεωμένος, στο δεύτερο αυτό βιβλίο να περιορίσω, αισθητά, τον όγκο των σκέψεων που συσσωρευόταν, καταιγιστικά, μετά την έκδοση του πρώτου.
Πράγματι, το πρώτο βιβλίο ("Στυφοί Λεμονανθοί", εκδόσεις Λιβάνη, 2010) περιείχε 600 στοχασμούς, αφορισμούς και σκώμματα και όταν ήταν στο τυπογραφείο είχα θεωρήσει πως δεν υπήρχε τίποτε άλλο να κατατεθεί από πλευράς μου, διακατεχόμενος από ένα φυσιολογικό, για εκείνη τη στιγμή, αίσθημα κορεσμού.
Πίστευα, με άλλα λόγια, πως οι δαίμονες είχαν σιγήσει δια παντός...
Δεν είχα όμως υπολογίσει σωστά...
Το... κουτί της Πανδώρας είχε ανοίξει αμετάβλητα και τους πρώτους εκείνους στοχασμούς ακολούθησαν άλλοι 2.200...

(Από τον πρόλογο της έκδοσης)