Το αμάρτημα της κυρίας Ρέμικ

Πρόκειται για μία πρωτότυπη ιστορία, αστυνομικού ενδιαφέροντος, με ψυχολογικές προεκτάσεις και κρυμμένες ευαισθησίες. Προσωπικά, με άγγιξε πολύ με τον τρόπο που προσεγγίστηκε ο χαρακτήρας της κεντρικής ηρωίδας, Άγκα Ρέμικ, καθώς και αυτός της μητέρας της. Είναι ακόμη καλύτερο από το Ακρωτήρι των Κοραλλιών, πρώτο βιβλίο της συγγραφέως.

«Έτσι είναι οι αλήθειες που κρύβεις για χρόνια; Έρχονται σαν ξαφνικός θάνατος ή μάλλον, σαν πρόωρη γέννα; Πεθαίνουν κάποτε οι σιωπές;» Ένα κοριτσάκι επέζησε από μια οικογενειακή τραγωδία. Mεγάλωσε, ανεξαρτητοποιήθηκε, δημιούργησε τη δική του ζωή αλλά τα τραύματα στην ψυχή της δεν λένε να κλείσουν. Έχει αμαρτήσει με ένα αμάρτημα ειδεχθές. Μισεί τον εαυτό της γι’ αυτό και το σέρνει πίσω της σε όλη της την ζωή. Μέχρι που έρχεται η στιγμή που βρίσκεται ξανά στο επίκεντρο της προσοχή, όταν μια μαθήτριά της δολοφονείται κι οι υποψίες πέφτουν πάνω της. Υπάρχουν ενδείξεις μα καμιά απόδειξη. Είναι ένοχη η κυρία Ρέμικ; Είναι αδικημένη ή μήπως είναι απλά ψυχασθενής; Αυτή είναι εν ολίγοις η υπόθεση του νέου βιβλίου της Σόνιας Σαουλίδου και του πρώτου που διαβάζω εγώ. «Το αμάρτημα της κυρία Ρέμικ» είναι ένα πολύ καλό αστυνομικό/ψυχολογικό θρίλερ αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Έχει βαθιές κοινωνικές προεκτάσεις. Μιλάει για πρόσωπα τα οποία τα έχει στιγματίσει η παιδική τους ηλικία και που στην ενήλικη ζωή τους πέφτουν θύματα προκαταλήψεων, ρατσισμού και μπούλινγκ. Χρησιμοποιώντας λεπτοδουλεμένες τεχνικές, η Σόνια Σαουλίδου προσεγγίζει με σεβασμό τα θέματα αυτά και στηρίζει πάνω τους μια στρωτή και στιβαρή αστυνομική ιστορία. «Είμαστε οι παλιές συνήθειες, είμαστε οι ιστορίες μας. Είμαστε αυτό που φθονούμε, αυτό που λατρεύουμε, οι συγνώμες και τα σ' αγαπώ που χρωστάμε. Είμαστε ο σκοπός μας, τα όνειρά μας, το κάρμα μας και οι στιγμές μας.» Το βιβλίο είχε πολύ πρωτότυπο θέμα και μεστή αστυνομική πλοκή, με μερικές πολύ έξυπνες ανατροπές. Μου άρεσε πολύ η γραφή της Σόνιας και το πώς διαχειρίστηκε τους χαρακτήρες της. Εκτίμησα δεόντως το πώς συνέδεσε δυο ιστορίες, χωρίς να αφήσει πράγματα να αιωρούνται και χωρίς να «βγάλει λαγούς από το καπέλο της». Έξτρα πόντους και για την κλειστοφοβική ατμόσφαιρα στα κεφάλαια όπου «μιλούσε» η κυρία Ρέμικ! Το τέλος θα το ήθελα πιο δραματικό, μιας και όλη η ιστορία είναι κατά βάσει ένα δράμα αλλά ακόμη κι έτσι δε με απογοήτευσε. «Το αμάρτημα της κυρίας Ρέμικ» είναι ένα δυνατό και πρωτότυπο θρίλερ, που διαβάζεται μονορούφι και δεν κουράζει καθόλου. Εννοείται ότι προτείνεται! Καλές αναγνώσεις!

Πρόκειται για ένα ατμοσφαιρικό αστυνομικό θρίλερ με δυο βασικές ιστορίες που εκτυλίσσονται σε διαφορετικούς χρόνους, αλλά συνδέονται με έναν ιδιαίτερο τρόπο.