Don Juan - Άσματα I & II

[η μάσκα του καρναβαλιού, οι φωτιές της Κόλασης κι ένα λοξό βλέμμα στον ''βυρωνικό ήρωα'' μέσα απ' το συναρπαστικό αφήγημα του διακειμενικού συνεχούς]
''Ψάχνω έναν ήρωα. Δεν αντιλέγω, / παράξενο είναι. Kάποιον θα εμφάνισαν / και σήμερα οι φυλλάδες. Mα προλέγω / πως αύριο κιόλας πάει, τον εξαφάνισαν. / Δεν θέλω τέτοιους – και γι’ αυτό διαλέγω / τον φίλο απ’ τα παλιά, τον Δον Zουάν. / Θα τον θυμάστε απ’ την παντομίμα: / νέο τον πήρε ο διάολος – τι κρίμα!''

"Το πάθος προσποιείται, αλλά προδίδεται / από τη σκοτεινιά του / όπως τα νέφη / τα μαύρα δείχνουν θύελλα, φανερώνεται / στο βλέμμα που ποτέ δεν πειθαρχεί. / Ό,τι κι αν παριστάνει, πάντα πρόκειται / για υποκρισία: μίσος ή οργή, / ψυχρότητα ή απέχθεια - φορά / όλες τις μάσκες / όμως είναι αργά."

''Ο ήρως, εδώ, σ’ όποια βάραθρα ανηθικότητας και να κατρακυλά για να χαθεί εντέλει στην Kόλαση, δεν είναι υποκριτής και δειλός [...] Ο λιμπερτίνος σέρνει σαν κατάρα την ακαταμάχητη αίγλη του. [...] το ψυχρό άγγιγμα του αγάλματος, καθώς αδράχνει τον προδότη, καίει σαν τη φωτιά της Κόλασης. Αυτή η φωτιά ταιριάζει στους προδότες - ο Αλιγκιέρι στον ένατο κύκλο του ''Inferno'' το είδε...''