Ήμασταν μια παρέα λίγο-πολύ σαν όλες τις άλλες.
Τέσσερις έφηβοι από οικογένειες με τραυματισμένες σχέσεις και μηδαμινές ελπίδες για αλλαγη. Παρ’ όλα αυτά ζούσαμε τη ζωη μας όσο μπορούσαμε έξω από τα προβληματα μας.
Μας κέντριζαν οι προκλησεις της εποχης, μας συνέπαιρναν τα ερωτηματα της ηλικίας μας, διψούσαμε για νέες εμπειριες… ηταν ένα καλοκαίρι σαν όλα τ’ άλλα. Τουλάχιστον έτσι άρχισε. Όλα ξεκίνησαν σαν μια αναζήτηση καινούργιας περιπέτειας, σαν ένα παιχνίδι. Όλα ξεκίνησαν ένα συνηθισμένο καλοκαιριάτικο πρωινό.
Τίποτα, όμως, από όσα ακολούθησαν δεν ηταν συνηθισμένο. Καθόλου συνηθισμένο… Μετά από εκείνο το πρωινό ηξερα ότι έπρεπε να γράψω ένα βιβλίο για όσα έγιναν. Για να το πιστέψουν όλοι. Για να το πιστέψω κι εγώ…
Ειρήνη