Αυτό που είχε ζήσει ο Ντύλαν Τόμας στη φαντασία του, ο κεντρικός ήρωας αυτής της ιστορίας θα το ζήσει στην πραγματικότητα, κάνοντας την ίδια διαδρομή που ακολούθησε ο Ουαλός συγγραφέας, όταν άφησε το πατρικό του με προορισμό ένα άγνωστο Λονδίνο.Οι «Περιπέτειες στο εμπόριο δέρματος» είναι η «πανούργα», ειρωνική κωμωδία του Σάμιουελ Μπένετ που, αναζητώντας την τύχη του στην αγγλική μητρόπολη, σύντομα θα βρεθεί με το δάχτυλό του σφηνωμένο σε ένα μπουκάλι μπύρας και μπλεγμένος σε μια «γλυκιά συμμορία» ιδιόρρυθμων χαρακτήρων που μόνο η ποιητική ιδιοφυία του Ντύλαν Τόμας θα μπορούσε να συλλάβει. ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟΤο πλήθος περνούσε δίπλα από το καπό και τα παράθυρα: πρόσωπα μπερδεμένα, κορμιά υγρά, εξανεμισμένα σε μιαν άξαφνη αστραπή· χάνονταν μέσα στο αστραφτερό μιας υψηλής πύλης που οδηγούσε στα σπλάχνα του πλούσιου νυχτερινού Λονδίνου. Εκεί όπου όλες οι γυναίκες φορούσαν μαργαριτάρια και τρυπούσαν τα χέρια τους με μικρές βελόνες.Ένα αυτοκίνητο τούς προσπέρασε μουγκρίζοντας.«Πλατεία Πικαντίλι. Το κέντρο του κόσμου. Βλέπεις αυτόν που καθαρίζει τη μύτη του κάτω απ’ τον φανοστάτη, Σαμ; Είναι ο πρωθυπουργός».* * * Η Ιστορία είναι ψέματα. Πάρε παράδειγμα τη Βασίλισσα Ελισάβετ. Προχώρα ακάθεκτος, ξάπλωσε την Άλις Φίλιπς στα χαμόκλαδα. Ήταν η κόρη του διευθυντή. Πάρε τον γερο-Μπένετ και μαστίγωσέ τον στους διαδρόμους, χώσε το στόμα στις χρονολογίες, βούτα τον κολλαριστό γιακά του στο διορθωτικό μελάνι του, μπάσε του τα δόντια στο καθωσπρέπει, φαλακρό, άνοστο κεφάλι του με τον παλαμοβόρο χάρακα. Πες στον κ. Πάρσονς πως είδαν τη γυναίκα του να βγαίνει από το μπαρ «Πυξίδα», καβάλα σ’ έναν μεθυσμένο ναυτικό, χώνοντας λεφτά στις ζαρτιέρες της. Είναι το ίδιο αλήθεια με την Ιστορία.* * *Αγαπητή μητέρα ―έγραφε με το δάχτυλο στην πίσω πλευρά ενός φακέλου, ενώ κάθε λίγες αόρατες λέξεις, κοίταζε τη γυναίκα απέναντι―, σου γράφω για να σου πω πως έφτασα καλά και τώρα τα πίνω σ’ ένα μπαρ με μια πόρνη. Αργότερα θα σου πω αν είναι Ιρλανδή. Είναι περίπου 38 χρονών και ο άντρας της την παράτησε πριν πέντε χρόνια, γιατί έμεινε έγκυος. Το παιδί της είναι σε ίδρυμα και το βλέπει Κυριακή παρά Κυριακή. Του έχει πει πως δουλεύει σε καπελάδικο. Μην ανησυχείς, δεν πρόκειται να μου φάει τα λεφτά μου γιατί από την πρώτη στιγμή που ειδωθήκαμε αρέσαμε ο ένας στον άλλον. Ούτε χρειάζεται να φοβάσαι μήπως πληγωθώ πασχίζοντας να την αλλάξω. Ανατράφηκα πιστεύοντας πως η οδός Μόρτιμερ συμβολίζει το σωστό και δεν θέλω να πάθει κανένας άλλος την ίδια ζημιά. Άλλωστε, δεν έχω καμιά πρόθεση να τη μεταπείσω. Ούτε πιστεύω πως είναι πρόστυχη. Η δουλειά της στοιχίζει πολύ σε νάιλον κάλτσες κι έτσι το πρώτο νοίκι του δωματίου μας στο Πίμλικο θα το δώσω εγώ. Τώρα πηγαίνει στο μπαρ για να πάρει άλλον έναν καφέ. Ελπίζω να πρόσεξες πως τα δικά της τα πληρώνει αυτή. Όλοι εδώ μέσα είναι δυστυχισμένοι εκτός από μένα.
Ουαλός ποιητής, πεζογράφος, σεναριογράφος και θεατρικός συγγραφέας. Γεννήθηκε στο Σουόνσι της Ουαλίας στις 27 Οκτωβρίου 1914, σ' ένα περιβάλλον που σημαδεύτηκε από εντάσεις ανάμεσα στην αγγλόφωνη και την τοπική κουλτούρα, παρά το ότι ο ίδιος δεν διδάχθηκε ποτέ ουαλικά. Δημοσίευσε ποιήματά του στα αγγλικά, για πρώτη φορά, στην εφημερίδα "Sunday Referee", στη στήλη "Poet's Corner", τo 1933. Η βράβευσή τους οδήγησε τον εκδότη της Victor Neuburg, την επόμενη χρονιά, να τα τυπώσει σε 250 δεμένα αντίτυπα με τίτλο "18 Ποιήματα". Το 1937 ο Dylan Thomas παντρεύτηκε την Caitlin Macnamara, με την οποία έμελλε να αποκτήσει τρεις γιους. Το ζευγάρι εγκαταστάθηκε στο Laugharne της Ουαλίας. Το 1936 εκδόθηκε η δεύτερη ποιητική συλλογή του με τίτλο "25 Ποιήματα" και το 1940 η συλλογή διηγημάτων "Πορτραίτο του καλλιτέχνη ως νεαρού σκύλου". Εκτός από ποιήματα, ο Dylan Thomas έγραψε διηγήματα, σενάρια για τον κινηματογράφο (Strand Films) και το ραδιόφωνο (BBC), καθώς και το ραδιοφωνικό θεατρικό έργο "Under Milkwood" ("Κάτω από το γαλατόδασος", ελλ. εκδ. Ερμείας, μετάφραση Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ), που παίζεται μέχρι σήμερα. Το 1953, σε ηλικία 39 ετών, με υγεία φθαρμένη από το αλκοόλ, κατά τη διάρκεια του τέταρτου κύκλου διαλέξεών του στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Dylan Thomas κατέρρευσε στο ξενοδοχείο του στη Ν. Υόρκη. Πέθανε στις 9 Νοεμβρίου 1953, στο νοσοκομείο St Vincent's και η σωρός του μεταφέρθηκε και τάφηκε στην πατρίδα του.
Τα έργα του περιλαμβάνουν: "The Map of Love", 1939, "The World I Breathe", 1939, "Portrait of the Artist as a Young Dog", 1940, "New Poems", 1943, "Deaths and Entrances", 1946, "Collected Poems, 1934-1952", 1952, "The Doctors and the Devils", 1953. Μετά το θάνατό του εκδόθηκαν τα: "Under Milkwood", 1954, "Quite Early one Morning", 1954, "Adventures in the Skin Trade and Other Stories", 1955 (ελλ: το ημιτελές μυθιστόρημα "Περιπέτειες στο εμπόριο δέρματος", μετ. Γιώργου Μπλάνα, εκδ. Ροές), και τα διηγήματα "A Prospect of the Sea", 1955 (ελλ: "Προοπτική της θάλασσας", μετ. Μιράντας Σταυρινού, εκδ. Πλέθρον). Ποιήματα του Ντύλαν Τόμας έχουν αποδώσει στα ελληνικά ο Γιώργος Μπλάνας ("Το χρώμα της λαλιάς", εκδ. Ερατώ, 2003, "Κι ο θάνατος δεν θα 'χει εξουσία", εκδ. Ελ. Τύπος, 1989), η Λύντια Στεφάνου ("Ποιήματα", εκδ. Ερμείας, 1982), ο Νάνος Βαλαωρίτης ("Ποιήματα", περιοδικό "Νέα Συντέλεια", 2004), και οι Τ. Πορφύρης και Στ. Ροζάνης ("Ποιήματα", εκδ. Πανδώρα).
Όπως σημειώνει η μεταφράστρια Μιράντα Σταυρινού: "Το συγγραφικό έργο του Ντύλαν Τόμας χαρακτηρίζεται από μια ιδιομορφία που διαφοροποιεί το γράψιμό του σε τέτοιο βαθμό, ώστε ν' αχρηστεύει a priori κάθε απόπειρα σύγκρισής του με το έργο άλλων συγχρόνων του. Όταν στη δεκαετία του 1930 ο σουρεαλισμός ήταν ακόμα η πρωτοπορία στην παγκόσμια λογοτεχνία, ο Τόμας επινόησε νέες λειτουργικές σχέσεις στη λογοτεχνική γλώσσα. Από τα πρώτα αυτοβιογραφικά του διηγήματα έφτασε σταδιακά στη δραματική αντικειμενικότητα της μεταγενέστερης πρόζας και ποίησής του, όπως αναφέρει εύστοχα ο Κ. Φράιερ. Δαιμονικά ποιητική φύση, ο Τόμας ανέσυρε τη λέξη απ' την φθορά της καθημερινής τριβής και την τοποθέτησε σ' ένα συμβολικό εννοιολογικό επίπεδο που επεκτείνεται στο μεταφυσικό όραμα. Ο Ντ. Τόμας παίζει με τις λέξεις, συνδυάζει απαράμιλλα την καθομιλουμένη με την αρχαΐζουσα, εμφυτεύοντας ανάμεσά τους λέξεις ιδιωματικές, αργκό. Οι πυκνά εναλλασσόμενες εικόνες, οι μεγάλες παράγραφοι που τις διατρέχει μια ανάσα, η ιδιόρρυθμη χρήση του συντακτικού, ο πλούτος των συνηχήσεων, η επινόηση λέξεων, τα λογοπαίγνια, η εσκεμμένη κρυπτικότητα των λέξεων, η μουσική ροή της έκφρασής του, μαρτυρούν έναν εξουθενωτικό λογοπλάστη που αναζητά, "πιέζει και πλάθει" τη λέξη, για να της προσδώσει τελικά μία επιλογή νοηματική, ένα φάσμα συγκινησιακών και μεταφυσικών σημασιοδοτήσεων.
Ο Ντ. Τόμας θεωρείται σήμερα μια από τις πιο εξέχουσες μορφές της σύγχρονης πεζογραφίας και ποίησης. Ο κριτικός J. W. Lambert έγραψε στους Sunday Times ότι "... ο Ντ. Τόμας καθιερώθηκε ως καλλιτέχνης που κατόρθωσε να δημιουργήσει ποίηση σε μορφή πρόζας".