Λιώναν με τις μπότες το χορτάρι

Χρονιές ανήμερεςΜέσα σ' ανήμερες χρονιές και μέρες δίχως ήλιοαμύνομαι να παραμείνω αυτός που είμαι,τη φύση μου διπλασιάζειτο μεράκι, ο στίχος, η αγάπη·επιδιώκω τη συντροφιά όσων το βλέμμα είναιανυπόκριτο και το δροσίζει η αμφιβολία·σ' όσους δεν αμύνονται, δείχνω το καλό μου πρόσωπο.[Από την έκδοση]