Ο οίκος των Βέρεμον

Ο Οίκος των Βέρεμον ήταν ένα από τα βιβλία που με ενθουσίασαν τρομερά όταν διάβασα την περιγραφή του (και όταν είδα το εξώφυλλο, κακά τα ψέματα). Βρικόλακες; I’m in. Με μεγάλη μου χαρά και λύπη συνάμα, έφτασα στην τελευταία σελίδα του βιβλίου για να συνειδητοποιήσω πως θέλω κι άλλο. Θέλω περισσότερες περιπέτειες με τους Βέρεμον στον καταπληκτικό κόσμο που τόσο περίτεχνα έχει δημιουργήσει ο Άγγελος Κυπριανός. Οι περιγραφές του ήταν πανέμορφες και τόσο ζωντανές που πραγματικά ζωγράφιζαν τις εικόνες στο μυαλό μου, βάζοντας με αμέσως στην ατμόσφαιρα της κάθε σκηνής. Οι χαρακτήρες ήταν πολύ καλά στημένοι και γραμμένοι και ο Άγγελος κατάφερε να με κάνει να συμπαθήσω δευτερεύοντες χαρακτήρες και να νοιαστώ για εκείνους σε βαθμό που δεν περίμενα. Όλη η ιστορία είναι τυλιγμένη μέσα σε μια ατμόσφαιρα μυστηρίου και τα γεγονότα έρρεαν όμορφα, αφήνοντάς με πάντοτε ικανοποιημένη με τις εξελίξεις και τις ανατροπές. Φαίνεται ότι υπάρχει περισσότερο υλικό του κόσμου της Μέα και αυτό είναι κάτι πολύ ευχάριστο για έναν αναγνώστη. Τα ονόματα των χαρακτήρων, των πόλεων και των περιοχών είναι ταιριαστά μεταξύ τους και δίνουν την αίσθηση του πραγματικού. Το σημείο στο οποίο θα ήθελα να υπάρχει μεγαλύτερη προσοχή είναι κάποιοι διάλογοι ανάμεσα στα αδέρφια όπου χρησιμοποιούν εκφράσεις ή λέξεις που δεν θεωρώ ότι ταιριάζουν στους χαρακτήρες που έχουν χτιστεί ως τότε. Ακόμα, υπάρχει ένα μικρό θέμα με την επιμέλεια του κειμένου (σελίδες όπου δεν χωρίζονται παράγραφοι ή διάλογοι που επίσης έπρεπε να είναι χωρισμένοι) αλλά η ιστορία με απορροφούσε ξανά και κατάφερνα να μη δίνω σημασία. Ο Άγγελος έχει τον δικό του τρόπο γραφής (τουλάχιστον στο συγκεκριμένο βιβλίο που είναι και το πρώτο του) και αποφάσισα να το δεχτώ από την αρχή ώστε να μην με προβληματίζει κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης όπως σε αρκετούς φίλους αναγνώστες. Λόγω των παραπάνω αφαίρεσα ένα αστεράκι μιας και δεν ήταν πάντοτε εύκολο να επιστρέψω μα είμαι σίγουρη πως οι επόμενες δουλείες θα είναι πιο προσεγμένες στο συγκεκριμένο κομμάτι. Μου άρεσε πολύ ο τρόπος που δοκιμάστηκαν οι ικανότητες των Βέρεμον και αγάπησα τον χαρακτήρα του Άντον περισσότερο από τους υπόλοιπους αλλά καταφέρνω ακόμα και τώρα με δυσκολία να τον διαλέξω ανάμεσα στα αδέρφια του. Ο καθένας τους είναι ξεχωριστός και έδωσε κάτι μοναδικό σε αυτήν την περιπέτεια. Οι σκηνές μάχης ήταν απολαυστικές και δεν με κούρασαν καθόλου. Ήταν γρήγορες και το ρίσκο της κατάληξης μεγάλο. Οι χαρακτήρες παλεύουν, πληγώνονται, ανασυντάσσονται και προσπαθούν ξανά με όλη τους τη δύναμη, με πείσμα και με αγάπη για την οικογένειά τους που τους κάνει να νιώθουν αήττητοι και ασταμάτητοι παρόλο που ίσως και να μην είναι. Εκείνοι, όμως, δεν το βάζουν κάτω μπροστά σε κανέναν κίνδυνο μέχρι να πετύχουν τον μοναδικό τους στόχο. Νιώθω ήδη νοσταλγία και ξέρω πως θα κουβαλάω αυτή την ιστορία μαζί μου για πολύ καιρό. Ίσως -λέω, ίσως- να νιώθω κι εγώ πως είμαι πια ένα μικρό κομμάτι του Οίκου των Βέρεμον.

Βρυκόλακες που πρέπει να επιβιώσουν. Κυνηγοί που καταδιώκουν τους βρυκόλακες. Όλα αυτά σε έναν κόσμο που είναι λίγο medieval, λίγο steampunk, έχει λίγο από rpg και λίγο από metroidvania. Ως συνήθως, δεν θα μιλήσω με καθόλου spoils, πέρα από γενικές αναφορές. Το θετικό είναι, ευτυχώς, τα βαμπίρ μας παρουσιάζονται με ευφάνταστο τρόπο. Δεν ήμουν φαν όλων των καινοτομιών που εισάγει ο συγγραφέας στο lore των βρυκολάκων, μα όλες οι μαγικές, αλχημιστικές κτλ. ιδιότητες και ικανότητες των χαρακτήρων είναι ταιριαστές για τον κόσμο στον οποίο βρίσκονται οι χαρακτήρες. Όλοι οι πρωταγωνιστές είναι καλά δοσμένοι, διαφορετικοί μεταξύ τους και έχουν κάμποση ανάπτυξη. Δεν θεωρώ ότι αποκτούν το βάθος και την εξέλιξη που θα μπορούσαν να έχουν, οπότε απ' αυτή την άποψη, πιστεύω ότι έχουν να μας δώσουν και άλλα σε ένα ίσως μετέπειτα έργο. Το υπόλοιπο του έργου είναι μια περιπέτεια στη βάση του, με λίγο μυστήριο, φαντασία και υπερφυσικό. Παρότι ίσως κάποιος περιμένει τρόμο από ένα βιβλίο με πλάσματα της νύχτας, δεν θα τον βρει εδώ και το βιβλίο δεν υπόσχεται κάτι τέτοιο. Το αρνητικό που έχω να σημειώσω είναι ότι το βιβλίο υποφέρει λίγο να βρει το πάτημά του αρχικά. Σε πετάει σε έναν κόσμο και είναι σχεδόν λες και περιμένει να γνωρίζεις ήδη μερικά πράγματα, παρά φροντίζει να στα μάθει σιγά-σιγά. Το αρχικό exposition είναι λίγο περίεργα δομημένο. Εισάγονται ταυτόχρονα πολλοί χαρακτήρες και η δράση παίρνει μπρος, είτε είσαι, είτε δεν είσαι έτοιμος. Δεν με πείραξε τόσο προσωπικά αυτό, μιας και με τράβηξε το γενικότερο lore που ήθελα να απορροφήσω, μα είναι κάτι που ίσως ενοχλήσει ή κουράσει κάποιους αναγνώστες. Το βιβλίο εν γένει είναι άρτιο. Μερικά παραστρατήματα στην τεχνική εκτέλεση εδώ κι εκεί δεν υποβαθμίζουν τη γενικότερη ιδέα, μια ιδέα που περιέχει μια ενδιαφέρουσα ιστορία με βρυκόλακες, άπλετη περιπέτεια και ιδιαίτερη φαντασία να την πλαισιώνει. Η έπαυλη σας υποδέχεται, μην την προσπεράσετε.