Ίσκιοι στο φως

.... Με μια γραφή λυρική, ρέουσα, απλή,η Άρτεμις Παπανδρέου, μέσα από μια υπέροχη μυθοπλασία, γεμάτη αγωνία,ανατροπές ,με ένα τέλος απροσδόκητο,ανασύρει στην επιφάνεια το μεγάλο ζήτημα των ανθρωπίνων σχέσεων εγείροντας μας πληθώρα συναισθημάτων, βάζοντας το νού σε σκέψεις,σε βαθιά περισυλλογή! Ανοίγει τις πόρτες,σέρνει την κραυγή της γυναίκας να φτάσει στα αφτιά μας. Της γυναίκας αυτής,της εγκλωβισμένης σε μια σχέση επιβολής από τον άνδρα. Της γυναίκας που ασφυκτιά από τις αλυσίδες που της πέρασε η πατριαρχία και που το "εγώ"της,τα "θέλω"της,θάφτηκαν κάτω από την κοινωνική αξιοπρέπεια. Σαν καΐκια ακυβέρνητα παραδέρνουμε όσο η πλοκή εξελίσσεται μέσα από τις σελίδες του εκπληκτικού αυτού βιβλίου.. Μέσα από το μίσος,στην αγάπη,από τον φόβο στην τόλμη,καλούμαστε μέσω της ηρωίδας να ισορροπήσουμε.Να βρούμε το δρόμο προς την λύτρωση. Να ανακτήσουμε την δύναμη να σταθούμε στα πόδια μας,να ορθώσουμε το ανάστημα μας,να πιστέψουμε στον ίδιο μας τον εαυτό και να αγωνιστούμε για ένα αύριο καλύτερο.. Αυτό που μας αξίζει.. Μια γυναίκα μαραμένη είναι η γυναίκα που εξουσιάζεται από τον άνδρα.Τον άνδρα τον βίαιο που φέρνει τους ίσκιους του φόβου,της αγωνίας,των ενοχών στην ψυχή της.Και την ματώνει ,την λυγίζει.. Την μηδενίζει.. Η Άρτεμις Παπανδρέου,με αυτό της το βιβλίο απεικονίζει με μυαλό καθαρό την μάστιγα της ενδοοικογενειακής βίας. Δεν θέλει να μας δεί να κλαίμε-αν και οφείλω να ομολογήσω πως πολλές φορές ένας κόμπος ανέβαινε στο λαιμό μου διαβάζοντας,γιατί ένιωθα σαν γυναίκα αυτόν τον πόνο της ψυχής-,παρά να μας αφυπνίσει. Την εσώτερη φωνή των γυναικών θέλει να βγάλει και να ακουστεί. Να ανασύρει το θάρρος το κρυμμένο,την δύναμη.Την τόλμη να βάλει οδηγό τους στον αγώνα προς την ελευθερία τους. ... Η αγάπη και η φιλία,είναι στήριγμα γερό στην ζωή της ηρωίδας.Και γω θα πω πως η αίσθηση πως υπάρχει κάποιος εκεί για μας ,είναι μια ουσιαστική βοήθεια,ένα λιμάνι για κάθε άνθρωπο στις τρικυμίες της ζωής του.. Μα είναι η αλήθεια πως έρχεται εκείνη η στιγμή που πρέπει να πούμε εμείς αυτό το "φτάνει" καλούμενες οι ίδιες να πάρουμε τις αποφάσεις τις οριστικές για τη ζωή μας.Και οσο δύσκολο και αν είναι αυτό,το οφείλουμε στον εαυτό μας.Να τον "ακούσουμε",να τον νιώσουμε,να τον αγαπήσουμε,έτσι όπως του πρέπει.Να τον σεβαστούμε.Να τον διεκδικήσουμε και πάλι. Είμαστε εμείς και οι επιλογές μας,σε αυτόν τον αγώνα τον σκληρό, αυτόν της ζωής μας.Και στην αρένα μπαίνουμε μόνες μας... πάντα μόνες,σε ένα δικό μας στοίχημα με τον εαυτό μας.Αυτό της ευτυχίας.. Και η σπουδαία -για μενα-συγγραφέας,Άρτεμις Παπανδρέου,με όλους τους τρόπους, δείχνει την πίστη της στις γυναίκες,στην δύναμή τους,στη τόλμη τους,στην ικανότητα τους να παλέψουν και να νικήσουν.. Να διώξουν τους ίσκιους που έκρυβαν το φως και υπερήφανες να πουν: "Ναι είμαι νικήτρια! Πάλεψα για την ζωή μου,πάλεψα για την αξιοπρέπειά μου!Σαν τους μαχητές σαν τους πολεμιστές!Πολέμησα κι εγώ!Μάτωσα, πόνεσα,μα κέρδισα!Είμαι νικήτρια..!" (σελ 428,από το βιβλίο).. ..... Οφείλω να ομολογήσω πως είμαι από τις τυχερές γυναίκες.Δεν μπορώ πραγματικά να μπω στη σκέψη και στην ψυχή μιας κακοποιημένης γυναίκας.. Εύκολο να μιλήσω εκ του ασφαλούς στο τί θα έκανα εγώ στη θέση της ηρωίδας.. Όμως ξέρω πως η αγάπη σε όλες τις τις μορφές είναι στήριγμα γερό που όταν σκουπίζει με υπομονή τα δάκρυα, επουλώνονται οι πληγές.Και πιστεύω πως όταν σε αγκαλιάζει,οι "ίσκιοι"χάνονται στο εκτυφλωτικό της "φως"!! ..... Ένα βιβλίο, τραγικό στην αλήθεια του. Ένα βιβλίο που δεν γνωρίζει σύνορα,χρώμα και θρησκεία και στήνει στο πιο ψηλό βάθρο την γυναίκα υμνώντας την, χαρίζοντας της ανταμοιβή στον αγώνα της,το μέλλον .Το μέλλον που εκείνη οραματίστηκε ,το χωρίς ίσκιους.. Το αύριο,το γεμάτο φως!! ..... Μόνο να,λυπάμαι που πέρασε τόσος καιρός μέχρι να διαβάσω ένα τέτοιο βιβλίο.. Ένα βιβλίο πραγματικά άξιο λόγου!!