Ανδαλουσία

Στα 1883 ο Ματσάδο Άλβαρεθ, Δημόφιλος, φίλος δηλαδή του λαού, καθόρισε τον λαό ως το νεφέλωμα από όπου αποσπώνται, για αστάθμητες διαφορές, εκείνα τα άστρα που ονομάζονται άτομα. Και ονόμασε λαό, το σύνολο ανδρών και γυναικών που, εξ αίτιας των ειδικών συνθηκών του βίου τους, διαφοροποιούνται μεταξύ τους το λιγότερο δυνατό κι έχουν τον μεγαλύτερο αριθμό κοινών γνωρισμάτων. Μεταξύ τους -πρόσθεσε- εξέχουν το συναίσθημα και η φαντασία, όντας με το νόημα αυτό περισσότερο ποιητές από όσο οι καλλιεργημένοι και πολυμαθείς άνθρωποι, διότι βρίσκονται πιο κοντά στην παιδικότητα.Απ' όλες τις ισπανικές περιοχές, η Ανδαλουσία είναι ίσως εκείνη που έχει περισσότερο λαό: αυτή που -σύμφωνα με τα λόγια του πατέρα του ανεξάντλητου Αντόνιο Ματσάδο- μαζί με τα ατομικά άστρα, τα πιο ορατά, διαθέτει το πιο εκτεταμένο νεφέλωμα.Επιτρέψτε μου να σας φέρω στην Ανδαλουσία, και αφήστε με να σας υποδεχθώ, καθώς με υποδέχονται εμένα. Γιατί, φτάνοντας σ' αυτήν, θα βρεθείτε σε σπίτι φιλικό... Βρισκόμαστε κιόλας στην Ανδαλουσία, ευλογημένη ας είναι, πλάι στα χώματα των ελαιώνων, στην όχθη του πόταμου Γουαδαλκιβίρ, κοντά στις βρυσομάνες μας. [...]En 1883 Machado Alvarez, Demofilo, es decir, el amigo del pueblo, lo deflnio como la nebulosa de que se desprenden por diferencias inapreciables esos astros que se llaman individuos. Y llamo pueblo al conjunto de hombres y mujeres que, por las condiciones especiales de su vida, se diferencian entre si lo menos posible y tienen el mayor numero de notas comunes. Entre ellos -agregaba- predominan el sentimiento y la fantasia, siendo en este sentido mas poetas que los hombres cultos y eruditos, por estar mas cerca de la ninez.De todas las regiones espanolas, Andalucia acaso sea la que tiene mas pueblo: la que -de acuerdo con las palabras del padre del inagotable Antonio Machado- junto a los astros individuales, mas visibles, posea la nebulosa mas extensa.Permitidme que os lleve a Andalucia, y dejad que os acoja como me acoge a mi. Porque, al llegar a ella, os encontrareis en casa amiga... Ya estamos en Andalucia, bendita sea, junto a las tierras de olivares, a la vera del no Guadalquivir, cerca de nuestras grandes aguas. [...] (De la edicion)