Στα 14 διηγήματά του, ο συγγραφέας αποτυπώνει με γλαφυρότητα τις αλλαγές στον κοινωνικό ιστό, στην καθημερινότητα, τις συνειδήσεις, την κυρίαρχη νοοτροπία κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης που διανύουμε. Άλλοτε με χιούμορ κι άλλοτε με συγκίνηση περιγράφει αληθινούς ανθρώπους και καταστάσεις. Ακόμη κι αν δεν ταυτίζεσαι με κάποιον από τους πρωταγωνιστές, δεν μπορείς παρά να αναγνωρίσεις ότι είναι απολύτως υλικοί, άνθρωποι με τους οποίους έχεις μιλήσει, άνθρωποι που υπάρχουν στο οικογενειακό περιβάλλον ή τον ευρύτερο κύκλο σου, άνθρωποι που μπορεί να μιλούν απέναντί σου στον ηλεκτρικό (κάτι που απ'ότι φαίνεται, ενέπνευσε όντως τον συγγραφέα). Η χρήση της γλώσσας είναι επίσης εκπληκτική, δεμένη και έπιασα τον εαυτό μου να υπογραμμίζει σκέτες λέξεις ή φράσεις που μου φάνηκαν ιδιαίτερες. Δεν ξέρω αν αυτό το βιβλίο θα διδάσκεται σε σεμινάρια ιστορίας στο μέλλον, ως καλλιτεχνικό ντοκουμέντο που αποτυπώνει ιστορία (όπως θα έλεγε και η Δρουμπούκη), κάτι που αναφέρθηκε από καθηγητές στην παρουσίασή του, εντούτοις το βρήκα πραγματικά απολαυστικό.