Τίποτα δε χάνεται

" Τίποτε δεν χάνεται. Όλα αναπαράγονται ασταμάτητα, τίποτε δεν χάνεται, τίποτε δεν δημιουργείται. Όλα μεταβάλλονται και πάντα με τον ίδιο τρόπο και μόνο για ένα χρονικό διάστημα. " Το βιβλίο " ΤΊΠΟΤΕ ΔΕΝ ΧΆΝΕΤΑΙ " είναι ένα εξαιρετικό νουάρ μυθιστόρημα της Γαλλίδας Cloé Mehdi το οποίο έχει τιμηθεί με πολλά βραβεία. Σ'αυτό η συγγραφέας καταδεικνύει με γλαφυρό τρόπο την κοινωνία και πολιτική πραγματικότητα σ'ένα γαλλικό προάστιο. Ο εντεκάχρονος Ματιά Λοροτζί ζει με τον Ζε Παλαιζό, τον νόμιμο κηδεμόνα του τα τελευταία τέσσερα χρόνια και την Γκάμπριελ,την αυτοκτονική φίλη του. Οι τρείς τους αποτελούν μια καθ' όλα δυσλειτουργική οικογένεια βυθισμένη στην σιωπή... Μέσα από την αφήγησή του Ματιά, ο αναγνώστης πληροφορείται ένα θλιβερό γεγονός το οποίο έλαβε χώρα πριν από δέκα πέντε χρόνια. Ο νεαρός τότε Σαΐντ Ζαϊντί σκοτώθηκε ύστερα από έναν απλό έλεγχο ταυτότητας που πήρε άσχημη τροπή.. Οι κάτοικοι της πολυπολιτισμικής συνοικίας ζητούν δικαιοσύνη! Καταφεύγουν ακόμα και σε εξεγέρσεις για να την αποκτήσουν. Η οργή και το μίσος συνοδεύουν τον άδικο χαμό του νεαρού άντρα. Ο θάνατος του Σαΐντ επηρέασε βαθύτατα την οικογένεια του Ματιά και επηρεάζει τώρα και τον ίδιο, ύστερα από τόσα χρόνια. Ο πατέρας του ήταν ειδικευμένος κοινωνικός παιδαγωγός στο κοινωνικό κέντρο της συνοικίας του. Όταν ο αστυνομικός που προέβη σε κατάχρηση εξουσίας στερώντας τη ζωή του Σαΐντ αθωώνεται, ο πατέρας του Ματιά θα βρεθεί αντιμέτωπος με μια ψυχική ασθένεια, η οποία θα τον οδηγήσει στην αυτοχειρία... Η μάνα, ο αδερφός και η αδερφή του θα τον εγκαταλείψουν καθώς κανένας τους δεν θέλει ή δεν αντέχει να τον φροντίσει... Η κηδεμονία του Ματιά δίδεται στον Ζε και μια εκκωφαντική σιωπή φωλιάζει στην καρδιά του ορίζοντας την ίδια του τη ζωή... Τώρα, δέκα πέντε χρόνια μετά τον θάνατο του Σαΐντ, το πρόσωπό του είναι ζωγραφισμένο στους τοίχους της συνοικίας. Γκράφιτι με κόκκινη μπογιά και συνθήματα που απαιτούν δικαιοσύνη κάνουν την εμφάνισή τους. Ταυτόχρονα η οποία ηρεμία και γαλήνη υπάρχει στην ψυχή του Ματιά κλονίζεται ανεπανόρθωτα... Πρόκειται για ένα εκπληκτικό βιβλίο, ένα από τα καλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει έως τώρα! Η συγγραφέας μέσω του συγκεκριμένου μυθιστορήματος καταδεικνύει όλα τα κακώς κείμενα της κοινωνίας. Η αστυνομική βία δεσπόζει. Παρ' όλα τα άσχημα αποτελέσματα της, καλύπτεται τεχνηέντως από το σύστημα, ένα σύστημα που κάνει κραυγαλέες εξαιρέσεις και συγκαλύπτει εγκλήματα... Το δικαστικό σύστημα είναι ανήμπορο να πράξει τα δέοντα. Αρκείται μόνο στο να εθελοτυφλεί ή ακόμα και να μεροληπτει προκλητικά... Οι ψυχικές διαταραχές που ταλανίζουν τους ανθρώπους οδηγούν πολλές φορές σε ακούσια ιδρυματοποίηση αυτών, με ανυπολόγιστες συνέπειες... Οι δυσλειτουργικές οικογένειες επηρεάζουν βαθύτατα τα παιδιά που καλούνται να μεγαλώσουν στους κόλπους τους... Η απύθμενη άβυσσος και η παραίτηση απειλούν τον απλό πολίτη καθιστώντας τον ανήμπορο για την παραμικρή αντίδραση... Το " ΤΊΠΟΤΕ ΔΕΝ ΧΆΝΕΤΑΙ " είναι ένα πολυεπίπεδο μυθιστόρημα, το οποίο σίγουρα θα αγγίξει την ψυχή του αναγνώστη. Τα μηνύματα που επικοινωνεί η συγγραφέας πολλά και βαρυσήμαντα δεν θα αφήσουν κανέναν ασυγκίνητο. " Όταν τα πράγματα ξεπερνούν τα όρια του υποφερτού, πρέπει ν' αλλάζεις οπτική γωνία." " Το να κλείνεις τα μάτια σου στον κόσμο δεν τον εξαφανίζει. " " Τα πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ πραγματικά. Είναι απλώς μια ψευδαίσθηση γιατί η ζωή είναι κίνηση, γιατί η Γη γυρίζει." " Και το ερώτημα τίθεται ξανά, ίδιο και απαράλλαχτο : πώς, γαμώτο, μπορείς να κρατήσεις κάποιον που αρνείται να μείνει; Ορίστε κάτι που δεν διδάσκεται στο σχολείο - και πουθενά. " Το " ΤΊΠΟΤΕ ΔΕΝ ΧΆΝΕΤΑΙ " είναι ένα διαχρονικό βιβλίο το οποίο αξίζει να κοσμεί την βιβλιοθήκη σας!

Ένα μυθιστόρημα νουάρ, που κατά την γνώμη μου αγγίζει και το κοινωνικό μυθιστόρημα λόγω των κοινωνικών ζητημάτων που θίγει: αστυνομική βία, κηδεμονία ανηλίκων, ψυχικές ασθένειες και αυτοκτονία. Κεντρικός ήρωας του μυθιστορήματος ο Ματιά,γιος του κοινωνικου παιδαγωγού της Λε Βεριέρ μάρτυρας της δολοφονίας του Ζάιντ, προσπαθεί να λύσει το μυστήριο της δολοφονίας αλλά και να βρει απαντήσεις για την εγκατάλειψή του απο τα μέλη της οικογένειάς του. Η συγγραφέας παρά το νεαρό της ηλικίας της αφηγείται μια πολυεπίπεδη ιστορία με ύφος απλό κ άμεσο που προβληματίζει τον αναγνώστη.

Δεν είναι μόνο ένα νουάρ μυθιστόρημα. Είναι ένα βιβλίο για την κατάχρηση της εξουσίας, τον δεσμό της οικογένειας και την ταλαιπωρία ολόκληρης γενιάς μεταναστών. Θα σας κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον ως το τέλος. Δικαίως τιμήθηκε με πολλά βραβεία.

Νουάρ με κοινωνικές προεκτάσεις, που μιλάει για την ψυχική ασθένεια και την κρατική καταστολή. Σκληρό βιβλίο και σαγηνευτικό συνάμα. Υπέροχο εξώφυλλο που θυμίζει graphic novel.

Μια ιστορία αρκετά κοντά στα ελληνικά δεδομένα καθώς θυμίζει κάτι από το κοντινό μας παρελθόν και την υπόθεση του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Ένα κοινωνικό-νουάρ μυθιστόρημα για την αστυνομική βία και την κατάχρηση εξουσίας που σου δημιουργεί οργή για κάθε συστημικό μηχανισμό. Η πρωτοπρόσωπη γραφή σε οδηγεί σε βιωματική ανάγνωση του βιβλίο το οποίο ακολουθεί ένα συγκεκριμένο μοτίβο περί δικαιοσύνης και αδικίας.