Γάλα Μαγνησίας

Ένα βιβλίο γεμάτο εικόνες από μια άλλη εποχή όχι και τόσο μακρινή. Το βιβλίο κυλάει όμορφα και ευχάριστα και έχει και το στοιχείο της ανατροπής. Μια παρέα παιδιών που ζουν την ζωή τους σε ένα οικοτροφείο και όσα συμβαίνουν εκεί μέσα, όχι όλα ευχάριστα όπως άλλωστε και η ίδια η ζωή. Το τέλος είναι καταπληκτικό.

Ένα υπεροχο και συγκινητικό μυθιστόρημα.Υπεροχη γραφή.

Μια σημαδιακή μέρα: Δευτέρα 9 Ιουνίου 1975. Μεγαλώνοντας εσώκλειστοι σε ένα οικοτροφείο του Βόλου, μια παρέα εφήβων είναι έτοιμοι να ανοίξουν τα φτερά τους, ώσπου ένα τραγικό περιστατικό έρχεται για να σημαδέψει τη ζωή τους. Ποδόσφαιρο στις αλάνες, κρυφά τσιγάρα, πολιτικές ζυμώσεις, κι όλα με φόντο τα ταραγμένα νερά μιας πόλης αλλά και μιας χώρας που αγωνίζεται να συνέλθει από τα σκοτάδια της δικτατορίας. Μνήμη, χρόνος, απώθηση, εξωραϊσμός, αλήθεια που πονάει και μια διαρκής περιδίνηση περί του τι πραγματικά συνέβη, γραμμένη με μαεστρία από τον Ακρίβο. Μια από τις πιο δυνατές φωνές και συνεπείς πένες της περιφέρειας, που όμως παραμένει χρόνια τώρα στο κέντρο της ελληνικής λογοτεχνίας.

Ένα βιβλίο με μια γλυκόπικρη αλλά ενδιαφέρουσα ιστορία!! Ενας συγγραφέας πού με την εξαιρετική τού γραφή σε ταξιδεύει στον Βόλο της εφηβικής ηλικίας των ηρώων αυτού τού βιβλίου. Ένα βιβλίο πού θα ευχαριστηθείτε διαβάζοντας το και θα κερδίσει σίγουρα μια θέση στην καρδιά σάς!

Ο Κώστας Ακριβός συνθέτει ένα μυθιστόρημα για το πώς η παιδική ηλικία καθορίζει εν μέρει την ύπαρξη μας. Το γέλιο εναλλάσσεται με τη συγκίνηση και την αγωνία για τις αποκαλύψεις που μας επιφυλάσσει ο συγγραφέας. Ο τρόπος που περιγράφει την ζωή των παιδιών στο οικοτροφείο αρρένων την δεκαετία του '50 είναι αριστουργηματικός. Εκτίμησα ιδιαίτερα την γραφή του και σκοπεύω να ξαναδιαβάσω βιβλία του.

Ο συγγραφέας συγκινεί με το λόγο του και την γραφή του και κατακτά περίοπτη θέση στην καρδιά του αναγνώστη. Το βιβλίο παρουσιάζει την παιδική ηλικία τεσσάρων εφήβων σκανδαλιάρηδων οι οποίοι ζούσαν την δεκαετία του 50 σε ένα οικοτροφείο αρρένων. Ο Κώστας Ακριβός με πολύ χαλαρή και ευχάριστη διάθεση μας δείχνει ουσιαστικά την σημαντικότητα της παιδικής ηλικίας και πώς αυτή καθορίζει την μετέπειτα ζωή και πορεία μας.

Η καθημερινότητα τεσσάρων εσώκλειστων οικότροφων που φοιτούσαν στο Α' Γυμνάσιο Αρρένων Βόλου το 1975. Η ωμή γραφή του συγγραφέα και η τόσο ρεαλιστική περιγραφή του τόπου όπου διαδραματίζεται η πλοκή (όσοι έχετε ζήσει στο Βόλο θα καταλάβετε τι εννοώ) σε συνδυασμό με το μυστήριο γύρω από το θάνατο ενός συμμαθητή τους (αναφέρεται ήδη στο πρώτο κεφάλαιο, οπότε δεν αποκαλύπτω υπερβολικά πολλά) κράτησαν το ενδιαφέρον μου μέχρι το τέλος. Το γεγονός ότι η ματιά των παιδιών, και κυρίως του Ζερβή, από τον οποίο βιώνουμε την ιστορία, και οι υπαινιγμοί για τις σκοτεινές αποκαλύψεις που βγαίνουν στο φως ήταν αριστοτεχνικά δομημένες και με κρατούσαν σε αγωνία και φόβο παράλληλα για αυτό που θα μάθαινα. Ως επί το πλείστον, όμως, το μυθιστόρημα προξενεί ευχάριστα συναισθήματα στον αναγνώστη, νοσταλγία και γέλιο. Η ισορροπία της εναλλαγής των συναισθημάτων ήταν ακόμη ένα από τα στοιχεία που θαύμασα στον συγγραφέα. Το πιο ενδιαφέρον για μένα ήταν ότι ο Ακρίβος δεν περιορίστηκε στην αποκάλυψη του μυστηρίου, αλλά προχώρησε και στον αντίκτυπο που είχε στις ζωές των πρωταγωνιστών, δημιουργώντας μία νέα πραγματικότητα την οποία επέλεξαν να διαχειριστούν με διαφορετικό τρόπο, αναζητώντας σε κάποιο βαθμό την πολυπόθητη λύτρωση και εσωτερική κάθαρση. Υπήρχαν, βέβαια, και κάποια μικροπράγματα που με ξένισαν κατά την ανάγνωση, όπως οι συχνές επαναλήψεις κάποιων λέξεων ή φράσεων (δεν μπορώ να μετρήσω πόσες φορές επαναλήφθηκε η λέξη ζοχάδα ή η φράση «είπα να ρωτήσω τι έγινε, αλλά εκείνη την ώρα κάτι με διέκοψε». Θεωρώ ότι θα μπορούσε να βρεθεί καλύτερος τρόπος να κρατηθεί ο αναγνώστης σε άγνοια και αγωνία εξαιτίας αυτής της άγνοιας. Επίσης οι αναφορές σε όλες αυτές τις επωνυμίες της εποχής από ένα σημείο και μετά έχασαν το μανδύα της νοσταλγίας και καταντούσαν κουραστικές και σχεδόν γραφικές.