Circe

Αυτό το βιβλίο το διαβάζω και το ξανά διαβάζω συνέχεια, με μαγεύει.

Η Κίρκη αποτελεί ένα από τα βιβλία που με δυσκόλεψαν στο να το φτάσω στη μέση. Μετά όμως κύλησε σα νερό. Ένα βιβλίο που μιλάει για την φύση της γυναίκας. Ένα βιβλίο το οποίο μιλάει για την φύση του άντρα. Ένα βιβλίο με το οποίο κατανοείς καλύτερα την έννοια του φεμινισμού. Σε βοηθάει να γίνεις πιο δυνατή γιατί σου μεταφέρει τη δύναμη αυτής της γυναίκας ονόματι Κίρκη. Σου την εξιλεωνει για της κατηγορίες που τις έριχνες όταν μάθαινες για αυτή στο γυμνάσιο. Ένα βιβλίο που όλα τα κορίτσια πρέπει να διαβάσουν γιατί θα τους δώσει να καταλάβουν πολλά για τον εαυτό τους, για τη ζωή για την γυναίκα. Να κάνουν πρότυπο την Κίρκη και να μην καταλήξουν σα την Πηνελόπη

Πολλοί συγγραφείς έχουν προσπαθήσει να γράψουν βιβλία βασισμένα στην ελληνική μυθολογία, πολλοί το έχουν πετύχει αλλά η Madelaine Miller με την Κίρκη το κατάφερε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Ένα βιβλίο που πραγματικά σε ταξιδεύει στον κόσμο της αρχαίας μυθολογίας της Ελλάδας και το κάνει με ακρίβεια αλλά και κυνικότητα, όπως πρέπει, χωρίς να είναι βαρετό.

Μ'αρεσει πολύ η ελληνική μυθολογία και λάτρεψα το συγκεκριμένο βιβλίο!

"Next time you're going to defy the gods, do it for a better reason." Circe has always known that she does not belong. Though she is a goddess born to the almighty sun god Helios, she has never desired power nor indulged in vanity and cruelty the way her family does. They, in turn, have never ceased to remind her that she is the lesser daughter of greater sires. So when she displays an affinity for witchcraft and is exiled to a remote island, she jumps at the chance. Here finally is the opportunity to live life on her own terms. Told in her trademark lyrical prose, Madeline Miller weaves a tale that is at once familiar and brand new. Circe has always been a minor goddess in Greek mythology, but in this book, she shines bright as the star of her own tale. It was fascinating to see so many familiar events-Scylla, Jason and Medea, and the infamous Odysseus-made fresh again through her eyes. You would think a story like this might feel remote and otherworldly and be hard to relate to. After all, I'm not a goddess (well, only in my head). But what's amazing about this story is how utterly relatable it really is. Miller manages to portray Circe in sharp relief, and she is a compelling figure. Her search for purpose and belonging, her loneliness, her mistakes and sacrifices, and ultimately her redemption, all coalesce to drive home her humanity and fragility. It makes for a mesmerizing tale, one I could not look away from. In comparison to The Song of Achilles, I found both to be wonderful in their own right. Which you will enjoy more will depend on personal preference. For me, The Song of Achilles has a better arc just based on source material, with the story relentlessly building up to the Trojan War. Circe does not have the luxury of a huge war at its end, so the story ebbs and flows depending on the current narrative. That isn't to knock Circe, but rather speaks to Miller's masterful skill that she was able to make this story just as riveting as its predecessor. In just two books, Madeline Miller has become a favorite of mine. It must not be easy to take a classic that has been told again and again, and to infuse something thrilling and new into it. Yet she does just that, shaping these myths into tales appealing for the modern audience, while still retaining all of their old-world charms. I cannot wait to see what she comes up with next.