Τραγούδια του έρωτα και της βροχής

Γιατί θα έπρεπε να αγοράσουμε τα «Τραγούδια του έρωτα και της βροχής»; Γιατί, αν δεν το κάνετε, θα σας μείνει πάντα η αμφιβολία αν θα έπρεπε να τα είχατε αγοράσει, και όταν, καταμεσής της Μεγάλης Εβδομάδας με παλιόκαιρο, κοιτάξετε από το παράθυρο και δείτε τα βιβλία που έχετε διαβάσει, θα σκεφτείτε αυτά τα «Τραγούδια του έρωτα και της βροχής» που, ακατανόητα, αποφασίσατε να μην τα αγοράσετε.

Σέρζι Πάμιες

Στα Τραγούδια του έρωτα και της βροχής πραγματικοί πρωταγωνιστές είναι ο έρωτας (όπως λέει ο ίδιος ο συγγραφέας «σε όλες τις καταστάσεις του, υγρή, στερεή και αέρια») και η απουσία του, τα γηρατειά, ο θάνατος, η παρακμή, το πεπρωμένο, η εξάρτηση από την κληρονομημένη μνήμη, ο πόνος γι’ αυτούς που έφυγαν. Ο Πάμιες γράφει για τον πατέρα και τη μητέρα του, για οικεία του πρόσωπα, ισορροπώντας στο όριο μεταξύ αυτοβιογραφίας και μυθοπλασίας, και κλίνοντας πότε προς τη μια και πότε προς την άλλη πλευρά. Εξάλλου, όπως λέει ο ίδιος, όταν κινείσαι στο πεδίο της λογοτεχνίας, παύει να σε δεσμεύει η πραγματολογική ακρίβεια. Ο Πάμιες ενορχηστρώνει στην κυριολεξία τα κείμενά του –εξού και ο χαρακτηρισμός «Τραγούδια» στον τίτλο της συλλογής–, δημιουργεί μια «μουσική» σύνθεση αφηγημάτων, με εξάρσεις και παύσεις, ελέγχοντας απόλυτα τα εκφραστικά του μέσα και ζυγίζοντας μία προς μία τις λέξεις του και τις συντακτικές του επιλογές. Η δύναμη και η ένταση του ύφους του γίνεται το πιο αποτελεσματικό όχημα για να περιηγηθεί κανείς σε συναισθήματα και σκέψεις, σε αυτή τη χαρμολύπη που χαρακτηρίζει την ώριμη ηλικία, με μια έκδηλη τρυφερότητα, που μας αποκαλύπτει τη βαθιά αγάπη του συγγραφέα για το ανθρώπινο πρόσωπο. Ο αριστοτέχνης της μικρής φόρμας (Μπορείς να φας λεμόνι και να μην ξινίσεις τα μούτρα σου;, Πάπυρος 2009) παρουσιάζει μια συλλογή 26 διηγημάτων που δομούνται σαν ένα ρεσιτάλ συναισθημάτων και στοχασμών γύρω από την ευάλωτη ωριμότητα και τα πιο παράλογα τελετουργικά της.