Ο θείος Καρνίκ

Οι αφηγητές, ευχάριστοι, πέντε άντρες και πέντε γυναίκες, πρόθυμοι να τέρψουν την παρέα με τη βιωμένη εμπειρία τους. Οι νουβέλες και οι συζητήσεις - διάλογοι που ακολουθούν την κάθε νουβέλα είναι αυθεντικές. Τα πρόσωπα είναι αληθινά, αν και με διαφορετικά προφανώς ονόματα. Ο χώρος ησυχαστικός. Χώρος προσευχής, περισυλλογής, πνευματικής ανάτασης. Η συντροφιά χαίρεται, πικραίνεται, γελάει, κλαίει, συζητά, σχολιάζει, επιχειρηματολογεί ή φιλονικεί. Οι ιστορίες, με επίκεντρο το μυστήριο των ανθρωπίνων σχέσεων, γεμάτες πίκρα και γλύκα, απεικονίζουν την ανθρώπινη φύση με τα πάθη της, κοινά στους άντρες και τις γυναίκες, σε έναν άγριο και αδίστακτο κόσμο, προκαλώντας γέλιο. Το γέλιο είναι ευεργετικό, λυτρωτικό, συμφιλιωτικό, επικοινωνιακό. Είναι χαρά που πηγάζει από τη συνεννόηση και τη συμφιλίωση, την ανθρώπινη συνάφεια, συλλογικότητα, συντροφικότητα.