Οι μέρες της πεταλούδας

Τα δυο βασικά πρόσωπα της ιστορίας μας είναι η Κατερίνα και ο Παναγιώτης. Θα τους παρομοίαζα σαν δυο φυλακισμένες πεταλούδες που ψάχνουν τρόπο να βρουν την σωτηρία τους. Η Κατερίνα ζει υπό το καθεστώς της βίας και ταπείνωσης εξαιτίας του συζύγου της. Ονειρεύεται να ξεφύγει από τα δεσμά του και όταν το αποφασίζει να αλλάξει τη ζωή της βρίσκει πάλι εμπόδια στη διαδρομή. Από την άλλη πλευρά ο Παναγιώτης είναι ένα νεαρό αγόρι με σύνδρομο Down. Όλα τα χρόνια του βίου του έχει δεχτεί τα αρνητικά σχόλια των κατοίκων του χωριού που ζει μαζί με τον άξεστο και βάναυσο πατέρα του. Το κοινό σημείο των δυο προσώπων είναι ότι προέρχονται από ένα εχθρικό και καταπιεστικό περιβάλλον που οι προσβολές και ο αρνητισμός που δέχονται τους έχουν κόψει τα φτερά. Η κυρία Πιπερίδου θίγει ένα ευαίσθητο θέμα που μας αφορά όλους. Τα παιδιά με σύνδρομο Down που αν και διαφορετικά όπως θέλουμε να λέμε αξίζουν την αγάπη και την υποστήριξη μας. Δυο λέξεις περικλείουν το νόημα αυτού του αναγνώσματος ΑΠΟΔΟΧΗ και ΕΝΤΑΞΗ. Σε αποδέχομαι γι’ αυτό που είσαι και σε κάνω μέρος της ζωής μου όχι μόνο σε προσωπικό επίπεδο αλλά και σε κοινωνικό. Μου άρεσε η ιστορία που δεν ξέφυγε σε ακραίους συναισθηματισμούς και παρουσίασε τα γεγονότα και από τη θετική αλλά και την αρνητική πλευρά των πραγμάτων. Το τέλος είναι γλυκόπικρο καθώς όπως και στη ζωή η χαρά και η λύπη εναρμονίζονται με τέτοιο τρόπο ώστε να υπάρχει ισορροπία. Το πρώτο δείγμα γραφής της συγγραφέως είναι εξαιρετικό και εύχομαι στο μέλλον να μας χαρίσει και άλλες ωραίες ιστορίες γεμάτες ανθρωπιά που κρύβουν μέσα τους βαθιά κοινωνικά θέματα που χρήζουν συζήτηση για ένα καλύτερο μέλλον χωρίς διακρίσεις. Καλή ανάγνωση

Ένα βαθιά ανθρώπινο μυθιστόρημα που επιχειρεί -με ευαισθησία και σεβασμό- να αναδείξει την αποδεδειγμένη ανάγκη των ατόμων με σύνδρομο Down για αγάπη, αποδοχή και υπομονή. Λες και η αγάπη μετριέται με χρωμοσώματα… Λες και ο άνθρωπος είναι μια ιατρική διάγνωση και όχι οι ξεχωριστές ικανότητές του και η μοναδικότητά του… Θα βρει δύναμη και πρόσφορο έδαφος μια ιδιαίτερη ικανότητα σ’ έναν κόσμο αδιαφορίας και σκληρότητας, καχυποψίας κι άρνησης; Το αλλιώτικο ήταν πάντα λάθος «Αυτός είναι άγγελος του Θεού, γι’ αυτό δεν μιλάει καλά. Γιατί από κει που έρχεται δεν χρειάζονται τα λόγια, μόνο οι πράξεις.» Ένα δύσκολο ανάγνωσμα, ευαίσθητο και πολυδιάστατο, για την αντιμετώπιση των ανθρώπων με σύνδρομο Down από το κοινωνικό σύνολο. Εστιάζεται στην σχέση ενός τέτοιου ατόμου και μιας καθημερινής γυναίκας που δεν έχει βιώσει αγάπη ή εκτίμηση. Παράλληλα, η συγγραφέας επιλέγει να θίξει κι άλλα θέματα συμπεριφοράς, αλλά πάντα με διακριτική μαεστρία. Κλοτσιά στον ρατσισμό, ανάδειξη της διαφορετικότητας Μαθήματα ΑΝΘΡΩΠΙΑΣ, αγάπης, αλληλεγγύης, προσφοράς, σ’ ένα σκληρό ξεγύμνωμα της ανθρώπινης φύσης, σ’ ένα γλυκόπικρο ταξίδι ποικίλλων συναισθημάτων. Η κυρία Πιπερίδου με απλή, “πιπεράτη” γλώσσα παραθέτει πολύ εύστοχα τόσο πρόσωπα, όσο καταστάσεις, στίγματα και αντιλήψεις κλειστών -και μη- κοινωνιών, σ’ έναν κόσμο που τα περιθώρια βελτίωσης και εξέλιξης πάντα θα υφίστανται. Όσο υπάρχουν αποθέματα καλοσύνης και γνώσης… Γιατί οι μεγάλες αυτές καρδιές είναι μεταδοτικές και μπορεί να έχουν ένα χρωμόσωμα παραπάνω από σένα, αλλά μαζί με το χρωμόσωμα αυτό, έρχεται κι ένα χρώμα παραπάνω στη ζωή σου και μόνο σου προσθέτει… χωρίς ποτέ να σου αφαιρεί. Χαρακτήρες αληθινοί, με βάθος, καλά δουλεμένοι. Σκηνικά περιγραφικά, που σε ρουφούν στα σπλάχνα τους, χωρίς να κουράζουν. Γιατί, για να κατανοήσεις κάποιον πρέπει να μπεις στα παπούτσια του. Αγωνία, ένταση, περιέργεια, βαθμιαίες ανατροπές που σε κρατούν δέσμιό τους. Ωμή, ρεαλιστική γραφή που αφυπνίζει και ταρακουνά σαν γροθιά. Οι μέρες της πεταλούδας – Έλενα Πιπερίδου Εκεί όπου η ελευθερία συναντά το σκοτάδι της κοινωνίας μας. Πόσο εύκολα απορρίπτουμε ή περιθωριοποιούμε καθετί το διαφορετικό; Πόσο δύσκολα αποδεχόμαστε κάποιον που είναι αλλιώτικος ή επιθυμεί να διαφοροποιηθεί από την εικόνα μας για κείνον; Έτσι όπως δε φυλακίζονται οι πεταλούδες, δεν οριοθετούνται οι ψυχές που αναζητούν ελευθερία κι αγάπη. Είναι αναφαίρετη η ανάγκη όλων μας για αποδοχή και προστασία. Η αγάπη δεν δημιουργείται ούτε καταστρέφεται. Η αγάπη μόνο μετατρέπεται. Αντανακλά στην αιωνιότητα. Η καταπιεσμένη Κατερίνα εξαρτάται απόλυτα από τον δεσποτικό και βίαιο σύζυγό της, Κωνσταντή. Όταν επαναστατεί για να ρισκάρει να σωθεί, κοντράρεται με τον ίδιο, καθώς και την -στην εφηβεία- κόρη της. Επιτακτική ανάγκη ή απόρριψη; Κοινωνική κατακραυγή και “Κωσταλέξι” Ήξερε πως το υλικό της αγάπης από το οποίο είμαστε φτιαγμένοι είναι αυτό που απομένει αν από την ροή της ύπαρξης αφαιρέσεις το προσωρινό διάλειμμα ζωής που βιώνεις. Σαν ξένη, βρίσκει καταφύγιο στην κλειστή κοινωνία του χωριού της πεθεράς της, Λαμπρής. Εκεί όπου τα διαζύγια τα ορίζει μόνο ο θάνατος. Ο γάμος έχει το αλάθητο. Εκεί όπου δεν υπάρχει «ανακατεύομαι στη ζωή κάποιου», μιας και στο χωριό οι ζωές των άλλων ήταν και δικές σου και τη ζωή σου τη μοιραζόσουν με τους υπόλοιπους. Στους ελάχιστους συμμάχους του περίγυρού της, ο νεαρός και πάσχων από σύνδρομο Down Παναγιώτης. Ένα “μόνιμα” παιδί, αθώο, γλυκό, τρυφερό κι απονήρευτο, αγνό, απείραχτο, που αγαπά δίχως όρια, δίχως λογική, δίχως «επειδή», που αγαπά «παρόλο»… Ένας άνθρωπος με έντονα συναισθήματα, πρόθυμος να προσαρμοστεί σε μία κοινωνία που τον διώχνει. Που θέλει να ζήσει, να αγαπήσει, να απολαύσει το μερίδιο ζωής που του ανήκει. Ένας τρισωμικός συνάνθρωπός μας που γεννήθηκε με μάλλον φυσιολογική ή και άνω του μέσου όρου ευφυΐα, με τον ψυχοσυναισθηματικό του κόσμο να έχει το ίδιο βάθος και τα ίδια αποθέματα αγάπης με όλους (αν όχι μεγαλύτερα) κι εφόσον του δοθεί η ευκαιρία, μαζί με την ενθάρρυνση που χρειάζεται κάθε παιδί για ν’ ανοίξει τα φτερά του, μπορεί να ζήσει μια γεμάτη, ευτυχισμένη ζωή. Όλα έχουν την απάντησή τους όταν αντιμετωπίζονται μέσα από το πρίσμα της ανιδιοτελούς αγάπης. Διαφορετικές μονάδες μοναξιάς. Ο ένας γίνεται ο ήρωας του άλλου για να προσφέρει ό, τι δεν είχε την τύχη να ζήσει έως εκείνη τη στιγμή. Μεταλαμπάδευση ανάγνωσης, χορού και τραγουδιού ανταλλάσσονται με αγάπη, αθωότητα, ευτυχία. Στα δύσκολα, ευδοκιμεί η φιλία και η αγάπη; Σπάνε τα στεγανά; Πόσο ζουν οι πεταλούδες; Δεν αρκεί να φανταζόμαστε έναν όμορφο κόσμο. Χρειάζεται να τον δημιουργούμε οι ίδιοι. Μην αφήσεις τον τίτλο να σε ξενίσει. Κρύβει πολλές διαστάσεις που μόνο όταν τελειώσεις το ανάγνωσμα θα τις ανακαλύψεις και θα συμφωνήσεις πως είναι άκρως πετυχημένος και ταιριαστός. Η λύτρωση του φινάλε δε με άφησε άκρως ικανοποιημένη, οι ισορροπίες που προσδοκούσα δεν είχαν πλήρως αποκατασταθεί. Όμως, για πολλές μέρες και κυρίως νύχτες μετά, σκεφτόμουν πoιο θα ήταν το ιδανικότερο –προσωπικά- φινάλε, χωρίς ακόμα να έχω καταλήξει κάπου. Μήπως ο συγγραφικός στόχος επετεύχθη;