Απομεσήμερο με τον Στέλιο

Απομεσήμερο με τον Στέλιο, Αυτοβιογραφική διήγηση του Στέλιου Καζαντζίδη στον Πάνο Υφαντή και τον Νίκο Τζανιδάκη, Πρόλογος Βάσω Καζαντζίδη, Εκδόσεις Οδός Πανός, σελ. 240, τιμή 15.00 ευρώ. Ήταν Φθινόπωρο του 1999. Ο Στέλιος Καζαντζίδης μπήκε στο στούντιο ηχογράφησης και αφού μας προειδοποίησε πως «έρχονται χρόνια δύσκολα» έφυγε βιαστικά για το καταφύγιό του, στον Άγιο Κωνσταντίνο. Ήταν ανήσυχος και προβληματισμένος, οι κουβέντες του ήταν μετρημένες. Οι μήνες που είχαν προηγηθεί ήταν δύσκολοι, βασανιστικοί. Ήταν τότε που θηριώδη ένστικτα βγήκαν από τα δυσώδη λαγούμια τους και εξαπέλυσαν συντονισμένη επίθεση. Με βέλη φαρμακερά χτύπησαν τη ψυχή του. Κλειδαμπάρωσαν το χαμόγελο, τον φυλάκισαν στον εαυτό του. Αργότερα το δηλητήριο πέρασε στο σώμα, τον καθυπόταξε. Τον υποχρέωσε να βιαστεί. Ο Στέλιος Καζαντζίδης, χτυπημένος θανάσιμα, υπάκουσε. Δεκατέσσερις του Σεπτέμβρη, ανήμερα της Υψώσεως του Σταυρού, φόρτωσε τα ψαροσύνεργα στο βαρκάκι του, άνοιξε πανιά και, μεσοπέλαγα, χάθηκε στη φθινοπωρινή αχλή. Ευτυχώς, λίγο καιρό πριν, είχε ολοκληρώσει την πολύτιμη διήγηση της ζωής του όλης, σε κείνους που εμπιστευόταν. Χρειάστηκαν χρόνος πολύς, κουράγιο και σκληρή δουλειά μέχρις ότου η διδακτική και διαφωτιστική εξιστόρηση πάρει τη μορφή βιβλίου. Πρόκειται για μια αυτοβιογραφική διήγηση του Στέλιου με αλήθειες που δεν ακούστηκαν ποτέ. Ένα μοναδικό ντοκουμέντο με προφανή ιστορική και πολιτιστική αξία. Ο κορυφαίος ερμηνευτής άνοιξε την καρδιά του και μίλησε για όλα: τα πέτρινα χρόνια της νιότης του, τα πρώτα βήματα στο τραγούδι, την καταξίωση, τον κατατρεγμό του, τη μόνιμη και διαρκή διαμάχη του με ό,τι αδικούσε και αυθαιρετούσε. Μίλησε για πρόσωπα και καταστάσεις, φώτισε αδίστακτα κυκλώματα, φανέρωσε «πολέμιους» υπεράνω υποψίας. Δεν έμεινε τίποτα αναπάντητο. Η διήγηση συμπληρώνεται με στοιχεία της επίσημης βιογραφίας του και με τον πίνακα των τραγουδιών που ερμήνευσε, μια σημαντική δουλειά αναγκαία και χρήσιμη που την ζητούσαν επίμονα οι απανταχού φίλοι του. Το Έργο «Απομεσήμερο με τον Στέλιο» φέρει την υπογραφή δύο αγαπημένων Φίλων του Στέλιου, του Πάνου Υφαντή και του Νίκου Τζανιδάκη. Προλογίζει η κα Βάσω Καζαντζίδη. Ο Εκδοτικός Οίκος Οδός Πανός θεωρεί εξαιρετική τιμή την προτίμηση των κοντινών ανθρώπων του Στέλιου να μας εμπιστευτούν την έκδοση αυτού του συγκλονιστικού ντοκουμέντου. Τον Σεπτέμβρη αυτό, του 2015, που κυκλοφορεί αυτό το σπάνιο βιβλίο, είναι 14 χρόνια από το ταξίδι του στον Σείριο. Τον θάνατό του. Όμως θα είναι πάντα μαζί μας. ----------------------------- Ο Πάνος Υφαντής είναι δημιουργός ντοκιμαντέρ ιστορίας και πολιτισμού με ένα διεθνές Α΄ βραβείο και πάμπολλες τιμητικές διακρίσεις. Το όνομά του συνδέθηκε με εβδομήντα δύο έργα, πολλά από τα οποία προβλήθηκαν μεταγλωττισμένα στο εξωτερικό. Ο δημιουργικός του κύκλος στον κινηματογράφο της τεκμηρίωσης έκλεισε με δύο σημαντικές τριλογίες: Η πρώτη, «Περί του Ιερού Βράχου της Ακροπόλεως, τριλογία», αναπαριστά, σε τρισδιάστατη μορφή, την ιστορική διαδρομή του Βράχου από το 5000 π.Χ. ίσαμε σήμερα. Είναι ένα ταξίδι στον περίλαμπρο κόσμο της αρχαίας ελληνικής πνευματικότητας. Η δεύτερη πραγματεύεται τη ζωή και το έργο του Στέλιου Καζαντζίδη. Ήταν ένα ηθικό χρέος απέναντι στον «μεγαλειώδη και αδευτέρωτο» Φίλο. ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ: Το βιογραφικό χρονικό «Τα χνάρια ενός μύθου», 2009. Η ιστορική- πολιτιστική 6τομη συλλογή «Ό,τι τραγούδησα», 2011. -Το μυθιστόρημα «Νάρκη Στην Αθωότητα», Εκδόσεις Οδός Πανός, 2015. Νίκος Τζανιδάκης: Γεννήθηκα στην Ελευσίνα, στην πόλη αυτή μεγάλωσα, ανδρώθηκα, δημιούργησα, ζω και αγαπώ. Δεν έφυγα και δεν θα φύγω από αυτήν ποτέ. Σπούδασα στην Αθήνα Γεωπονία και Βιολογία. Από τη θέση του βοηθού καθηγητή δίδαξα για αρκετά χρόνια στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Στη συνέχεια ασχολήθηκα με επιχειρήσεις, μεταξύ των άλλων δημιούργησα την δισκογραφική εταιρεία «Ιωνία». Την πορεία μου, την υπόστασή μου, τις αρχές μου, την προσωπικότητά μου, τη ζωή μου όλη την επηρέασαν και την δόμησαν τέσσερις άνθρωποι: Οι γονείς μου, Χαράλαμπος και Αντωνία και οι δύο καλύτεροι μου φίλοι, που τους γνώρισα σχεδόν από παιδί. Ο Παπαγιώργης Πυρουνάκης και ο Στέλιος Καζαντζίδης. Τους αγάπησα και με αγάπησαν...Δώρο Θεού. Αυτοί ζουν μέσα μου, υπάρχουν και θα υπάρχουν μέχρι το τελευταίο μου ταξίδι!