Ο Στόουνερ

Η ζωή του κ Στόουνερ με έκανε να αισθανθώ πως ζουν οι άρθρωποι που έχουν αποφασίσει να ζουν στωϊκά.

Ένα βιβλίο συγκλονιστικό, μια ήρεμη καταιγίδα για το μυαλό και την ψυχή.

Συγκλονιστικό στην απλότητα του!!!Καποια βιβλία σαν και αυτό δείχνουν γιατί αξιζει το να διαβάζει κανείς.Η απλή σχεδόν βαρετη ζωη του Γουίλιαμ Στοουνερ μου έβγαλε τοσα πολλα συναισθήματα:οργη για τον φθονο των συναδέλφων του , θλίψη για τον αναγκαστικο χωρισμό του απο τον ερωτα της ζωης του , κατανόηση στον βαρετο του γάμο .Το γεγονός ότι κάποια σημεια μου ήταν δυσνόητα σε σχέση με την Αγγλικη φιλολογία δεν με εμπιδισαν στο να βαθμολόγησω με δεκα με τονο το συγκεκριμένο έργο.Ιδιατερο βιβλιο αλλα θα το πρότεινα σιγουρα.

Απλό, ανθρώπινο, μελαγχολικό

«Λαγνεία καὶ γνώση», τοῦ εἶχε πεῖ σὲ μιὰ στιγμὴ ἡ Κάθριν. «Τελικά, αὐτὰ εἶναι τὸ πᾶν, ἔτσι;»… Εκαναν ἔρωτα, μετὰ ἔμεναν γιὰ λίγο ξαπλωμένοι, σιωπηλοὶ καὶ ξανάπιαναν τὰ διαβάσματά τους, λὲς καὶ ὁ ἔρωτας καὶ ἡ μάθηση ἦταν ἡ ἴδια διαδικασία. Ἦταν ἕνα ἀπὸ τὰ παράδοξα αὐτοῦ ποὺ ὀνόμασαν «δεδομένη ἄποψη», καὶ ποὺ τὸ ἔμαθαν ἐκεῖνο τὸ καλοκαίρι. Εἶχαν μεγαλώσει κι οἱ δυὸ σὲ μιὰ παράδοση πού, μὲ τὸν ἕναν ἢ τὸν ἄλλον τρόπο, τοὺς ἔλεγε πὼς ἡ ζωὴ τοῦ πνεύματος καὶ ἡ ζωὴ τῶν αἰσθήσεων ἦταν διαφορετικὰ πράγματα καὶ μάλιστα ἐχθρικὰ μεταξύ τους· πίστευαν καὶ οἱ δυό τους, χωρὶς ποτὲ νὰ τὸ ἐξετάσουν στὰ σοβαρά, ὅτι ἔπρεπε κανεὶς νὰ διαλέγει τὸ ἕνα, ἀναπόφευκτα, σὲ βάρος τοῦ ἄλλου. Τὸ ὅτι τὸ ἕνα θὰ μποροῦσε νὰ κάνει πιὸ ἔντονο τὸ ἄλλο δὲν τοὺς εἶχε περάσει ποτὲ ἀπὸ τὸ μυαλό· καὶ ἐφόσον ἡ πραγμάτωση αὐτῆς τῆς ἀλήθειας προηγήθηκε τῆς ἀναγνώρισής της, τὸ εἶδὰν σὰν ἀποκλειστικὰ δική τους ἀνακάλυψη. Αρχισαν νὰ συλλέγουν διάφορες παραδοξότητες τῆς «δεδομένης ἄποψης» καὶ νὰ τὶς ἀποθησαυρίζουν· ἦταν κάτι ποὺ τοὺς βοηθοῦσε νὰ ἀπομονώνονται ἀπὸ τὸν κόσμο ποὺ ἐπέβαλλε αὐτὲς τὶς κρίσεις, τοὺς βοηθοῦσε νὰ ἔρχονται οἱ δυό τους πιὸ κοντὰ μ᾿ ἕναν ἀδιόρατο, ὁπωσδήποτε συγκινητικὸ τρόπο.»

Με μια ανάσα, μόνο έτσι μπορεί κάποιος να διαβάσει αυτό το αριστούργημα, που δικαίως έχει γίνει best seller! Η πρώτη έκδοση του βιβλίου είχε γίνει στην Αμερική το 1964, χωρίς επιτυχία και έτσι δεν έγινε επανέκδοση. Όμως, το 2011 η Γαλλίδα μεταφράστρια Anna Gavalda, το μετέφρασε και έτσι ξεκίνησε η ανοδική του πορεία. Ο Στόουνερ, προερχόμενος από αγροτική οικογένεια και έπειτα από προτροπή του πατέρα του, ξεκίνησε να σπουδάζει Γεωπονία αλλά πολύ γρήγορα τον κέρδισε η λογοτεχνία. Πλέον, καθηγητής της Αγγλικής φιλολογίας, γνωρίζει και ερωτεύεται την Ίντιθ, μελλοντική σύζυγο και μητέρα της μοναχοκόρης του Γκρέις. Πολύ σύντομα καταλαβαίνει ότι αυτός ο γάμος ήταν ένα λάθος, ένας ενθουσιασμός, που όπως συμβαίνει συνήθως περνά πολύ γρήγορα. Η ζωή του με την Ίντιθ, ήταν συμβατική, μια ζωή χωρίς νόημα. Άρα, τι είναι αυτό που τον κρατάει ζωντανό, εκτός από την κόρη του; Η πανεπιστημιακή του καριέρα, γεμάτη από ίντρικες και διαξιφισμούς, αλλά έδωσε όλο του πάθος και την αγάπη που μπορεί να νιώσει κάποιος για κάτι. Έτσι, και ο Στόουνερ, ήταν ο καθηγητής που ήταν δίπλα στους φοιτητές του, τους βοηθούσε και τους προστάτευε. Ταυτίζεσαι με τον Στόουνερ και ταυτίζεσαι γιατί δεν είναι ο συμβατικός ήρωας που διαβάζεις σε ένα μυθιστόρημα, είναι ο άνθρωπος που ζει αναμεσά μας, που περνάει τις ίδιες δυσκολίες με εμάς.

Ο Στόουνερ δεν είναι ιδιαίτερος, δεν ξεχωρίζει, είναι αδιάφορος. Από αγροτόπαιδο καταφέρνει να γίνει καθηγητής πανεπιστημίου, με μια άλλη κλίμακα θα μπορούσαμε να αποδώσουμε αυτή την επιτυχία ως "έγινε αστροναύτης!", αλλά δεν του το αναγνωρίζουμε, δεν φαίνεται τόσο εξαιρετικό κατόρθωμα εντέλει. Ακολουθούμε τον πρωταγωνιστή από μικρή ηλικία εως και τον θάνατό του, δίνοντας περισσότερη έμφαση στη μέση ηλικία. Ο συγγραφέας χωρίς φορτωμένο κείμενο, απλοϊκά παρουσιάζει τις επιλογές και τους προβληματισμούς του. Ο Στόουνερ, χαμηλών τόνων και λιγομίλητος δυσκολεύεται να εκφράσει την διαφωνία του με την γυναίκα του, ή ακόμα και τον απαράμιλλο έρωτά του. Η μόνη διένεξη που δέχεται να ξεκινήσει φαίνεται να γίνεται για λόγος δεοντολογικούς, ό,τι αφορά τον εαυτό του, την προσωπικότητά του, τα συναισθήματα του, είναι μικρότερης σημασίας, έτσι ο Στόουνερ δεν χάρηκε τίποτα στο έπακρον. Έφυγε με ένα βιβλίο στο χέρι αλλά με μια πικρία, με μια αμφιβολία για το αν έκανε τελικά την σωστή επιλογή.

Η ιστορία της ζωής του Στόουνερ, ενός καθηγητή Αγγλικής φιλολογίας, ήσυχη και χωρίς έντονες εναλλαγές ,μέσα στις σελίδες του μυθιστορήματος σε συναρπάζει και σε κάνει να μη θες να αφήσεις από τα χέρια σου!

Η ζωή ενός φτωχού αγροτοπαιδου που γοητεύτηκε από τη μαγεία της Λογοτεχνίας, ενώ οι αρχικές σπουδές του ήταν στη Γεωπονία. Πολύ γρήγορα η δύναμη και η μαγεία του λόγου τον κέρδισαν και τον έστρεψαν σε άλλο προσανατολισμό που τον οδήγησε στα πανεπιστημιακά έδρανα ως δάσκαλο πια. Πολλά τα θέματα που θίγει ο Στοουνερ: τι πραγματικά θέλουμε να κάνουμε στη ζωή, πώς επηρεάζουν αλλά και επηρεάζονται οι σχέσεις με την οικογένεια, ποιος ο ρόλος του έρωτα στη ζωή, πώς κυλάει μια ζωή με συμβιβασμούς, τρικλοποδιές από συναδέλφους στον επαγγελματικό χώρο αλλά και η ανάδειξη του ρόλου του δασκάλου, άλλωστε και ο πανεπιστημιακός δάσκαλος είναι. Λόγος που ρέει, χαρακτήρες που συντροφεύουν και αναδεικνύουν την προσωπικότητα του Στοουνερ σε μια πορεία ζωής, που θα του άξιζε να γευτεί περισσότερα. Τελικά στη ζωή παίρνουμε αυτό που μας αξίζει ή αυτό που διεκδικούμε με πάθος; Μήπως η έλλειψη αυτού του πάθους ευθύνεται για όσα δεν καταφέραμε, μήπως οι συμβιβασμοί μας στρώνουν το χαλί στη μετριότητα και τελικά στην προσωπική μας δυστυχία; Ο Στοουνερ αποτελεί την αφορμή για την προσωπική ενδοσκόπηση του καθενός. Βιβλίο που αξίζει να διαβαστεί από όλους!!!

Ένας ήρωας μελαγχολικός, ένα βιβλίο εσωτερικού διαλόγου. Ακολουθούμε τον Στόουνερ (εν δυνάμει βοηθό καθηγητή Αγγλικής Φιλολογίας) στις διάφορες φάσεις της ζωής του και γινόμαστε κοινωνοί των αντιλήψεών του, των στάσεών του στη ζωή και της μεγάλης του αγάπης για την γλώσσα και τη λογοτεχνία!! Ένα από τα πιο "μελαγχολικά όμορφα" βιβλία που έχω διαβάσει και ένας μοναδικός ήρωας που θα σας αφήσει μια γλυκόπικρη ανάμνηση...